Vito

Na twee dagen flink te hebben 'gestudeerd' (tip: studeer alleen of met een ongezellig groepje, anders komt er niet al te veel van terecht), vond ik het tijd voor een avondje pure vermaak. Kaartje leggen, potje tafeltennis, potje pool en rond middernacht naar het stamcafé (zie blog 'tussen snuivers.. zijn'), waar een aantal vrienden en een stel intellectuele gokkers garant staan voor een vermakelijke nacht.

Het begin was vanwege de drukte verrassend saai. Net toen we naar huis wilden, bracht de net binnengekomen Vito leven in de brouwerij. Ik schat hem op 25 jaar. Vito is volgens mij van Armeense komaf. Je kent het wel, zo'n doorgeslagen levensgenieter. Alles kan en mag, en lang leve de lol. Met zijn oneliners heeft hij mijn buikspieren aardig aan het werk gezet. En zo eindigde de avond toch nog goed!

Een greep uit zijn uitspraken:

- 'Waar gaat het heen met deze wereld? Ik bietste vroeger een gulden bij mijn broers. Dan was ik superblij als ik er één kreeg. Nu komt mijn zusje elke dag twintig euro vragen!'

Over Lloret de Mar
- 'Ik wil een BMW Coupé halen. Puur om er mee naar Lloret de Mar te gaan. Wijven komen er met bussen vol, ik kom met een lege cabrio. Gegarandeerd succes!'

- 'Na het uitgaan. Al die mooie blondines zoeken een taxi, en dan sta ik er weer met mijn cabrio. Ik kijk ze aan (hij zet zijn sexy blik op). Eén keer, twee keer, drie keer, en ze zitten naast me'.
- 'Lloret leeft. Allemaal meeuwen (mooie dames) daar.

Over een potje zaalvoetbal
- 'Ik ging het veld op. Zes jaar niet gevoetbald. Twee sprintjes en ik ging alweer vrijwillig naar de zijkant. Ik dacht dat mijn longen zouden ontploffen.'

Nadat David zijn borsthaar heeft laten zien..
- 'Nu kun je zien wie uit de bergen komt.'

Over zijn bezoek aan de bios, waar hij FC Twente-speler Ronnie Stam tegenkwam
- 'Die man leeft. Geld, dikke bak en een prachtige meeuw. Wat wil je nog meer?'

Arabisch orgasme en wat Real Madrid liet lopen

Waar Oranje de vriendschappelijke wedstrijden voor de katse kut afwerkt, doen andere landen er vaak wel alles aan om er een niet in scene gezet spektakel van te maken, al is het maar voor de fans. Zo waren de toeschouwers in het Emirates Stadium in Londen dinsdag wél getuige van een heerlijke voetbalshow. Brazilië danste de samba in het stadion van Arsenal en een stel houterige spagettivreters uit Italië kon niet veel meer doen dan toekijken.

De Seleçao, met Ronaldinho terug in de basis, combineerden er als vanouds met hakjes, no-looks en steekpasses lustig op los. Bij dat 'tik-tak-voetbal' had vooral Robinho het op zijn heupen. Het arrogante Real Madrid, dat de klasbak deze zomer voor veel te weinig miljoenen liet overstappen naar Manchester City, zal zich bij het zien van de beelden nog eens achter de oren krabben. De aanvaller behoort zonder twijfel tot de vijf beste spelers van de wereld, maar in de hoofdstad van Spanje dachtten ze waarschijnlijk dat ene Royston Drenthe de leeggelaten rechtervleugel met minstens zoveel elegantie en rendement zou opvullen? Niet dus!

Bij zo'n wedstrijd vermaak je je ook achter de buis. En al helemaal als je via de satelliet de Aziatische sportzenders kunt ontvangen. In de Arabische landen, waar ze het voetbal niet bepaald hebben uitgevonden, wordt veel aandacht besteed aan voetbal. En waar bij ons een keurige sportcommentator verslag doet van de wedstrijd, sturen de door oliesjeiks gefinancierde omroepen een dolle marktarbeider naar het stadion. Dan kijk je dus naar een spectaculaire voetbalwedstrijd waarbij de verslaggever al klaarkomt als de bal over de middellijn rolt.

Kerkmaatje geeft ja-woord

Joe wil eens gek doen. Het is nog geen half vier, maar jouw schrijver is aardig van de kaart en wil ervaren hoe het is om een bloggie te produceren in een niet geheel nuchtere staat.

Isa Metin (22), een goede vriend van op het altaar in de kerk en van het voetbal, stapte vandaag in het huwelijksbootje. En zo snel kan het dus gaan. De jongen waarmee je een paar jaar terug nog een balletje trapte en kerkliederen zong, heeft zijn vrouwtje te pakken en gaat werken aan zijn huisje, boompje en beestje. Hoewel we (neven David, Thomas en ik) er aanvankelijk nog tegenop keken, durf ik wel te zeggen dat wel een hele leuke avond/nacht hebben gehad.
Na werktijd haastten we ons richting Hengelo en daar aangekomen zat de sfeer er duidelijk goed in. De zaal zat vol en op de dansvloer was al helemaal geen lege plek meer te vinden. Dat verbaasde me niet, Isa's familieleden staan bekend als sfeermakers en het gezin van de bruid evenmin, merkte ik al gauw. Gevolg was een spetterende avond met veel muziek, dans en alcohol. De avond ging in de stad nog een uurtje of twee verder. Daar hebben we de avond/nacht een goed vervolg gegeven. Lachen onder het genot van het goudgele rakker, wat wil je nog meer.. Een bekende taxichauffeur vond de weg naar mijn huis, anders had iemand me nu waarschijnlijk mogen oprapen in de binnenstad. Gelukkig lig ik met een paar minuten al in bed..

Rest mij nog om Isa (Mien Isy) te feliciteren, een fijne huwelijksreis en een voorspoedig leventje met Lema toe te wensen.

Knotsgekke Russen

Waar wij voor amusement en vermaak naar dumpert.nl gaan, surven onze Zuiderburen naar mafiablog.net. Het weblog is in Vlaanderen een immens succes. Mafiablog biedt opmerkelijke nieuwsberichten, trailers van de nieuwste films, grappige filmpjes en nog meer fraai beeldmateriaal.

Habib attendeerde mij op de Foto's van het Russisch Front. De rubriek op mafiablog bevat wekelijks zo'n 300 fraaie pic's, vergaard uit een geheim Russisch archief of toegestuurd gekregen door een aantal geniale fotograven uit Siberië. Keer op keer loop ik ze met open mond en slappe lach langs. Ik had altijd al een sterk vermoeden, maar dankzij de FvhRF weet ik nu zeker dat Sovjets knettergek zijn. Joe's compilatie maakt dat hard.

Jong geleerd is..

Oud gedaan!

Russische vrouwen zijn botertje geil..

Op een enkeling na..

De Russische sneeuwpop

Wat nou achterbank inklappen?!

Als het koud is..
Moet je af en toe creatief zijn!


De Russische Lars Boom



En ook de dieren zijn er niet vies van een potje seks

'Wendy neukte Arnie'

Wendy van Dijk is woest. De presentatrice heeft GeenStijl aangeklaagd vanwege het publiceren van onwaarheden. Het beruchte medium kwam vandaag namelijk met de volgende scoop op de proppen.

ZO vreemd gaan Wendy en Reinout
(..) Ons bereikte zojuist het bericht dat niemand minder dan WENDY VAN DIJK foekie foekie heeft gedaan met REINOUT OERLEMANS. De blonde televisiester die in het echt heel dun is en eerder die lieve XANDER DE BUISONJÉ de deur wees vanwege een zogenaamd 'slippertje' zou nu zelf het bed in zijn gedoken met een ander. En dus niet met zomaar iemand, maar met de succesvolle televisieproducent die nota bene in Nederland was om het door toedoen van Wendy geflopte programma Million Dollar Wedding te redden. Hiervoor had Reinout overleg met zijn goede vriend ERLAND GALJAARD, tevens de officiële liefdesverkering van Wendy. (..)

De blondine ontkent het slippertje en eist een schadevergoeding van een ton en een rectificatie van het internetmedium.

Terwijl jullie je nu inbeelden of Wendy en Reinoud het op zijn Grieks of Russisch gedaan hebben, en voor de kopieerapparaat of naast de koffieautomaat van de tv-studio, houd ik me met een minder hitsige invalshoek bezig. Als journalist denk ik aan de gevolgen van deze publicatie.

Journalisten zijn eikels. Wel of geen slippertje, de hoofdpersonen in kwestie hebben door GeenStijl heel wat uit te leggen thuis. Ik zie Daniëlle Overgaag, de vrouw van Reinout Oerlemans, al op het internet surven. Koppen als Wendy van Dijk klaagt GeenStijl aan en Wendy van Dijk eist ton van GeenStijl slaat ze nietsvermoedend over. Maar als de browser haar bij Nu.nl brengt, krijgt ze de schrik van haar leven. De site kopt: Wendy van Dijk in bed gedoken met Reinout Oerlemans! Overgaag leest het bericht met open mond en surft trillend verder. Als de site van fok.nl op haar beeldscherm verschijnt, barst ze in tranen uit. De veelbezochte nieuwssite laat er al helemaal geen gras over groeien: 'Wendy van Dijk neukte Arnie', is daar de kop van het artikel.
Zo gaat dat dus. Zonder het 100% zeker te weten worden er dingen gepubliceerd. Niet omdat men vindt dat de massa van het bericht op de hoogte moet zijn, maar omdat het aantal pageviews daardoor stijgt en het medium groeit in aanzien. Andere media nemen de onthulling klakkeloos over en zo krijg je een situatie waarin heel Nederland het gerucht voor waarheid moet aannemen.

En ik zie het al voor me, he.. Ga je naar voetbal, roept Dani Izgi tijdens de warming dat 'Arnie die blonde presentatrice van Idols heeft gepaald'. Aanvoerder Benni: 'Wie? Chantal Janzen?' Dani weer: 'Nee, die Wendy lo'. 'Oh die'. Milad van een afstand: 'Ja, geef Arnie eens ongelijk.'


Kom je op school, neemt Jitse zoals altijd de laatste roddels met je door. 'Wendy van Dijk is geneukt door Reinout Oerlemans hè'. Joe: 'Dat meen je niet?' Lettergoochelaar Wilco: 'Dendy van Wijk'. Jitse weer: 'Ja, die ja.. De zus van Dennis van Wijk.'

Afijn. Waar ik naar toe wil, zijn de ethische problemen waarmee journalisten geconfronteerd worden. Het journaille handelt naar mijn mening in dit soort situaties erg onverantwoord. Behalve dat het bericht niet eerst gecheckt wordt bij de twee verdachten zelf, wordt er ook niet gekeken naar de gevolgen van een publicatie. Dat Daniëlle een paar traantjes wegpinkt, zal me een zorg zijn. Maar dat vier kinderen straks door een grove leugen zonder papa verder moeten, zou natuurlijk erg bruut zijn. En dat allemaal door een goedkope fabel van het sensatiezoekende GeenStijl.

Nostalgie: Pingpongchamp

Zoals beloofd zal ik ook verslag doen van mijn tweede jeugdherinnering. 2 á 3 dagen in de week zit ik in het verenigingsgebouw van onze gemeenschap in Enschede. Noem het gerust een kaarthuis. Een maand of twee na de opening kwam het bestuur op het geniale idee om een tafeltennistafel te plaatsen. Hoewel ik aanvankelijk mijn twijfels had, ondervind ik het succes van het pingpongballetje nu aan den lijve.

De paar avonden in de week dat ik er kom, is de wachtrij om een balletje te slaan enorm. Jong en oud staan, wachtend op hun beurt en geleund tegen de biljarttafel, te kijken hoe twee bezeten tafeltennissers het er vanaf brengen. De meesten komen en gaan. Aangezien de winnaar-blijft-staan-regel wordt gehanteerd, zijn het vaak dezelfde deelnemers die kunnen blijven spelen.

Nou wil ik wel arrogant doen, maar de kans dat je binnenkomt en ziet hoe Joe met een half opgegeten batje en het lichtste sportballetje een masterclass geeft aan iets te ambitieuze heethoofden, is erg groot. Na iedere overwinning moet ik balletje en/of batje ontwijken, krijg ik tientallen scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd en word ik gemaand plaats te maken om de eentonigheid te doorbreken. Ik moet er wel bij vertellen dat het aantal serieuze uitdagers de laatste weken flink is toegenomen. Dat ze een gooi willen doen naar de macht, is hun goed recht.


Ik zal je heel eerlijk bekennen: als mijn backhand loopt, kun je maar beter dekking zoeken. Al mijn 'rivalen' zullen dat beamen. Alleen mijn neef Ferit (die nu wel iets te vaak in mijn blogs voorkomt, besef ik nu) is in staat de van mijn bat afspattende vuurpijlen te pareren. Hoe hij het doet weet ik niet, maar hij krijgt de meest onmogelijke ballen terug op mijn speelveld. Toch delft hij in de onderlinge confrontaties vaker het onderspit dan ik. (Don't deny!)


Joe is in goede doen moeilijk te verslaan. De laatste weken is dat alleen een verdwaalde Arabier echt gelukt. Maar die man neemt eigen batjes en balletjes mee. Nog geen vijf punten onderweg staat hij al in zijn blote en behaarde bast van de zweet. Maar eerlijk is eerlijk, een stugge speler die ik de laatste twee keer pas op de knieën heb kunnen krijgen.

Aan het eind van de avond, als de luie kaarters toe zijn aan wat beweging en gezelligheid, raakt de ruimte rond het kleine tennisveldje overbevolkt. Het enkelspel is dan geen optie meer, omdat dat de wachtrij nauwelijks ten goede komt. Creatief als een aantal vrienden zijn, hebben ze een logische en een minder voordehandliggende oplossing bedacht. De eerste is het dubbelen. Het dubbelspel bij tafeltennis is echter anders dan bij het gewone tennis, waar het niet uitmaakt wie de bal naar de overkant mept.
De belangrijkste tafeltennisregel bij twee-tegen-twee is dat de spelers uit een team om en om aan de beurt zijn. Dat wil zeggen overspelen en een paar meter naar achteren stappen, zodat de medespeler de ruimte heeft voor zijn beurt. Je raadt het al, aan botsingen geen gebrek. Sommige koppels stapelen de miscommunicaties op. Bij de wisseling knallen ze op elkaar, laten een hoek helemaal vrij omdat staan ze aan dezelfde kant staan of ze meppen elkaar in plaats van de bal. De fouten worden ook afgedwongen door de wat listigere spelers. Het dubbelspel is gezellig en levert hilarische taferelen op. Teamgenoten gaan op elkaar tekeer alsof hun leven ervan af hangt en fouten worden altijd in elkaars schoenen geschoven. Het geschreeuw kent geen grenzen.

Dan is er nog de originele oplossing voor het wegwerken van de eindeloze wachtrij: Rondom de tafel. Spelers proberen een batje te bemachtigen en sluiten aan één van beide kanten aan in de rij. Aan beide kanten moet evenveel spelers staan. Het principe is heel gemakkelijk. Overspelen en rechtsom doorlopen naar de overkant en wachten op jouw beurt. Degene die er als eerst niet in slaagt de bal op het speelveld aan de overkant te krijgen, valt af. En dan begint de volgende ronde, totdat er twee spelers overblijven. Zij spelen de finale, een kort partijtje (best of vijf punten). De winnaar krijgt een leven (in ons jargon ook wel upje, diamant of sterretje genoemd). Deze kan ingezet bij een foute bal. Dan lever je het upje in en mag je blijven staan.


Bij de eerste rondes duurt het door de vele deelnemers relatief lang totdat je aan de beurt komt. Met een sukkeldrafje kun je oversteken en nog ben je ruim op tijd voor jouw volgende bal. Maar vanaf de kwartfinale is het rennen, duiken en vliegen. Je slaat de bal en voordat je het weet ben je aan de overzijde alweer aan de beurt. Niet alleen de ledematen draaien overuren, ook de buikspieren worden flink op de proef gesteld. Iedere keer weer bescheuren we ons van het lachen.

Zo heb ik jongens zien duiken om hun beurt te redden. Anderen denken er iets te gemakkelijk over en nemen alle tijd van de wereld om over te steken, niet wetende dat ze de volgende bal alweer moeten ontvangen. Hun eindsprint komt vaak net te laat. En dan zijn er nog de pechvogels. Elke keer zijn het dezelfden die worden getroffen door een netballetje (bal die via het net onhoudbaar aan de overzijde valt) of een bal die de zijkant van de tafel toucheert. In beide gevallen is de deelnemer kansloos en moet hij het deelnemersveld verlaten. Al lachend start de rest de volgende ronde.

Topsport is het niet, maar veel gezelliger kun je het als vriendengroep niet krijgen. Rondom de tafel is een garantie voor een uitmuntende sfeer. De kaartverslaafden willen het luidruchtige tafeltennisgezelschap aanvankelijk nog wel eens van een reprimande voorzien, maar geven de moed niet veel later al op. Het heeft geen zin en ze ergens gunnen ze het ons om plezier te hebben. Beter hier dan in Oberhausen of Deventer onder de brug, zullen ze denken.

Net als de voetbalplaatjes brengt ook het tafeltennis de fijne jeugdherinneringen naar boven. Elke woensdagavond en vrijdagmiddag gingen we naar het wijkcentrum om te pingpongen. Daar was het dringen geblazen, want we waren met een groep van ongeveer zes jongens erg aan elkaar gewaagd en stuk voor stuk beweerden we de beste te zijn. Dat was voor en na de voetbaltrainingen bij Sportclub Enschede iets anders. Ook daar speelden we tafeltennis, maar niet op het scherpst van de snede. Een zakje snoep in de ene hand, lekker pingpongen zonder punten.. Je kent het wel.

De tafeltennisrage is herboren. En Joe beleeft er veel plezier aan, net als in die mooie oude tijd.

Leuk, zo'n inloopkast

Tegenwoordig draait alles om bloot. Zelfs in een reclame voor ontbijtkoek of brilmonturen zijn naakte vrouwen te zien. Gelukkig zijn er ook nog producenten die zonder een aantrekkelijke voor- of achtergevel te laten zien, de kijker aan de buis gekluisterd kunnen houden met hun commercial. Albert Heijn en Centraal Beheer Achmea (Even Apeldoorn bellen) zijn daar goede voorbeelden van. Louter leuke reclames met een vertrouwde cast en een ludiek tintje. Door keer op keer origineel te zijn, vervelen die reclames niet.

Maar je hebt altijd baas boven baas. Al een paar dagen bescheur ik me van het lachen bij het zien van de nieuwste Heineken-commercial. Een echtpaar geeft een rondleiding in het nieuwe huis. De dames krijgen van de gastvrouw een fraaie inloopkast te zien en gaan helemaal uit hun dak. Niet veel later klinkt aan de andere kant van het huis het geschreeuw van de mannen. De vrouwen vallen stil, wat zouden de heren te zien gekregen hebben? (Let op het gezicht van de man met grijze overhemd!)