Tour 2010: In één keer door

Zwak hoor, die wielrenners! Moeten ze 21 daagjes fietsen, gaan ze er twee keer een dagje vantussen. Ik bedoel: Als je 3445 km moet afleggen, plan dan geen vrije dagen in. Ben je ook twee dagen eerder klaar. En als ik er zo over nadenk, ben ik eigenlijk van mening dat ze die 3,5 duizend km gewoon in één keer moeten doortrekken. Dan doen ze er ongeveer zeventig uur over. Ben je in drie daagjes klaar. (Je kunt mij niet wijs maken dat die tweewielers geen voor- en achterlicht hebben.) Mogen ze daarna een bidonnetje tegen de onderlip aanhouden en voor de eerste tien zetten we zelfs een voedselpakketje klaar. Moet je eens kijken of ze dan nog achter in het peloton blijven hangen. 3445 km is hetzelfde als Amsterdam-Madrid en terug. Schrikken we daar van terug? Een ander voordeel is dat je ook zeker weet dat ze voor het slapen gaan in de badkamer geen spuit in de arm drukken of het lijntje op hun nachtkastje wegsnuiven. Dus mijn advies voor de Tour van 2010. In één keer door. Als ik die kuiten zo zie, moet dat gemakkelijk kunnen.

Afkickverschijnselen

Alcohol. Ik weet het niet.. Een jaar of twee terug, toen ik een naaste familielid bij een bruiloft door twee met spierbundels gezegende neven afgevoerd zag worden, dacht ik nog: "Dat probleem zal ik in ieder geval nooit krijgen." Nu heb ik mijn twijfels. Het is elk feestje weer raak. Vooraf neem ik me voor geen bier, whiskey of bacardi te toucheren, maar op de terugweg is de conclusie keer op keer hetzelfde. Joe heeft te veel gehad en is de grens overschreden.

Vandaag weer. Op de heenweg (het was al bijna tien uur, toen paranoia Johnny mij thuis oppikte) dacht ik nog, vandaag niets anders dan frisdrank. Even een paar uurtjes volhouden. Tot kwart voor elf hield ik het vol. Maar toen ik tussen een leuk groepje vrienden en kennissen belandde, hield ik het niet meer uit. De één nipte aan zijn baco, de ander zette zijn safari-jus op de staantafel en weer een ander vroeg aan een jong neefje een nieuw glas bier te halen. Joe kreeg te kampen met afkickverschijnselen. Een half uur later had ik alweer bijna twee liter van dat goudgele vloeistof naar binnengewerkt. Wat moet je dan, als die bekende bruid je hoofdbrekens bezorgt? Of je gaat aan de cola en fanta, en hangt de rest van de avond de saaie student uit. Of je drinkt gemoedelijk mee en bent tot verbazing van vriend en vijand ook nog eens op de dansvloer te vinden. Voorlopig het laatste.. J'ai vingt-trois ans. Je vis! Ik leef!

Alcohol maakt meer kapot dan je lief is, maar alcohol maakt ook meer goed dan een vrouw kapot kan maken!

Trouwvierdaagse

Geloof het of niet?! Joe heeft in acht dagen tijd vier bruiloften. De dochter van mijn neef, een achterneef, mijn nicht en een goede kameraad stappen stappen respectievelijk vandaag, morgen, volgende week vrijdag en volgende week zaterdag in het huwelijksbootje. Piet Zoomers plukt er de vruchten van, want gisteren heb ik hun kas gespekt met de aanschaf van een Hugo Boss-kostuum. Bij welk trouwkoppel ik het prijzige pakkie laat declareren, weet ik nog niet.

Modelletje met joystick

Even voorstellen: Johnny Genç. Een iel ijdeltuitje van 21 jaar. Johnny, bijgenaamd PP (Perfect Pair), zit het liefst op het terras in Enschede met zijn beste vriend Radjin. Pantalonnetje aan, getailleerd overhempje erboven en met een Italiaanse zonnebril op de neus staren ze de meest wanhopige Enschedese dames na. Ik noem Johnny om zijn mager postuur en zijn omhooggekamde zwarte kuif wel eens Prince. PP heeft in zijn doen en laten in ieder geval meer weg van een artiest dan een topsporter. PP is het type dat vroeger bij een potje slagbal op de basisschool als laatst overbleef als er gekozen moest worden. PP is zo'n beetje de enige in mijn vriendengroep die niet voetbalt. Leg hem tien keer een balletje breed, negen keer maait hij er overheen. Geen wonder dat hij er niet aan begint.Op een spelcomputer overkomt me dat minder snel, moet Johnny gedacht hebben.

Gisteren zaten we met een handvol kameraden bij Milad, wiens ouders inmiddels al een maand of zes in Syrië zitten, geloof ik. Een avondje bij Milad betekent automatisch een avondje ProEvolutionSoccer op de XBox. Dat was gisteren dus ook het geval. Milad zal herkenbaar gekeken hebben naar mijn tafeltennisblog. Dat onoverwinnelijke, het gevoel alleenheerser te zijn omdat niemand je aankan, heeft de Arabier met het digitale voetbalspelletje. We zitten in de zomer zo'n twintig avonden met de hele vriendengroep bij iemand thuis te PES'en, maar ik heb Milad nog nooit een goed pak slaag zien krijgen.

De PES-koning sloot gisteren bewust achteraan in de wachtrij om nog wat huishoudelijke handelingen te kunnen verrichten. Toen 'ie ging zitten, schoot hij in de lach. Hij mocht het opnemen tegen PP. Ook Matti (die gisteren de Gordon Ramsey uithing) en ik hielden ernstig rekening met een slachtpartij.

Als we de 3-0-is-eruit-regel zouden hanteren, was Milad binnen een minuut klaargeweest. 13.27 gaf de klok aan toen PP al drie keer het net van de torenhoge favoriet had gevonden. 13.27 is omgerekend naar de echte klok ongeveer een minuut. PP vloog bij elke goal door de woonkamer. Daar had hij ook alle reden toe. Want niet alleen was hij de absolute underdog, zijn treffers waren ook nog eens om in te lijsten. Het mooie was dat er bij elk doelpunt een 'Johan, let op' aan voorafging. PP's tentoonstelling duurde maar en duurde maar. 1-0, 2-0, 3-0, 4-0, 4-1, 5-1..

Milad toverde er nog even een knappe comeback uit. 'Hoeveel staat het nu dan?', riep hij trots bij 5-4. Dat had hij beter niet kunnen zeggen. Een paar tellen later zette PP de hele flat op de kop. Op alle tien verdiepingen moeten ze ons gehoord hebben toen hij met Cristiano Ronaldo een vrije trap vanuit de kleedkamer in de bovenhoek mikte. Een pegel van jewelste, waarmee hij bewees dat zijn eerste vrije trap (ook een leuke) geen lucky was. Maar PP was nog niet klaar met de geplaagde Arabier. Ook de 7-4 (!) mocht er zijn. Met een fraai stiftje lanceerde Scholes Rooney, die aarzelde geen moment en volleerde de bal in de verre kruising. De zevende keer dat PP van zijn bank sprong voor wat 'high fives' en een wild vreugdedansje.

Op het balkon deed ik een stickie om bij te komen. Terwijl ik naar treffende vergelijkingen zocht (Gerard Joling die scoort voor Ajax, FC Drienerlo bedwingt buurman FC Twente en Roger Federer verslikt zich in Dennis van Scheppingen) hoorde ik weer geschreeuw in de woonkamer. Wat bleek, Milad had de handdoek in de ring gegooid nadat PP opnieuw wilde aanleggen voor een vrije trap. 'Jankerd', zei de verrassende winnaar. De verliezer pareerde: 'Hou je bek, jonge. Geluksvogel. Alles lukt bij jou. Niet normaal meer.' Milad maakte bij mij de indruk van een F-pupil, ééntje die na een 17-1 nederlaag naar zijn vader loopt en met tranen in de ogen zegt: 'Ze waren veel te groot papa, die nummer zeven zit al in groep drie. Ik wil niet meer voetballen.' Het gerucht gaat dan ook dat Milad Sims3 heeft aangeschaft.

Surveillanten

"Ik ben de beste surveillant op het Windesheim", zegt de bebaarde man trots. "Ik was ook de enige hier op school die bonussen kreeg. Maar die hebben ze inmiddels afgeschaft."

Zo'n dertig studenten, tot dan toe druk met het invullen van studentgegevens, trekken hun nek op om de spotdrijvende toezichthouder een welgemeende lach aan te reiken. Een leuke surveillant, dat kan toch haast niet? Voor het eerst in drie jaar tijd geen Gozewina. Je kent haar wel. De vrouw van rond de zestig, voor wie elke werkdag een eeuwigheid duurt omdat de pensioengerechtigde leeftijd maar niet bereikt wordt, gehuld in een kleurrijke bloemetjesjurk en met van die praktische Van Haaren-instappers eronder.

De bewakende heks, aangesteld ter spiekpreventie. En dat vak neemt ze maar al te serieus, alsof ze er duizenden colleges voor heeft moeten volgen. Tijdens de tentamens slalomt ze langs de bezette bankjes, zoals de leerkrachten op de basisschool dat deden bij een proefwerk topografie. Toen kon ik dat nog begrijpen. Ik bedoel, als je Boedapest keer op keer verwart met Boekarest, moet je daar maar een ezelsbruggetje voor bedenken en niet een kijkje nemen bij de buurvrouw, die groep 4 en 6 al had overgeslagen. Een 'uhuum' van de coulante docent was toen nog voldoende. De meesterspiekers begrepen dan hoe laat het was. De rest van de nerds pende onverstoord door. Gozewina zet je het liefst te kijk voor een overvol klaslokaal.

Als je gerinkel hoort, weet je dat ze in de buurt is. Het zijn de sieraden uit de oertijd die madame om de nek draagt. Een handvol verroeste, nepzilveren kettingen die onder de hangtieten uitsteekt, maakt het geluid van een door twee paarden getrokken schoolreiskoets. De concentratie is weg en je besluit akelige Gozewina maar eens recht in de ogen aan te kijken. Een blik waarmee je wil zeggen: 'Vieze kakteef, merk je dan niet dat ik me door jou en je Boeddhistenkettinkjes niet kan concentreren?' Het helpt niet. Gozewina is meedogenloos. Het paarse montuur hangt op het puntje van haar neus. De gure oogjes waarmee ze over haar jampotglazen heenkijkt, zeggen alles. 'Spieken zit er vandaag niet in, klein etterbakje.'

Onder surveillanten zijn er dus ook uitzonderingen. In een tempo dat past bij zijn leeftijd, ging de coole grijsaard rustig verder met het uitdelen van vraagformulieren voor het tentamen Freelance. Hij had de smaak duidelijk te pakken. Gestimuleerd door de gulle lachjes van de studenten, gooide hij er nog een paar leuke oneliners uit. Dat tentamen verliep voor mij trouwens desastreus, want na een minuut was ik al opgestaan (uiteraard met foto'tjes van het tentamen op zak). Ik groette de surveillant, we maakten onder toeziend oog van alle andere studenten een dolletje en ik liep met een glimlach van oor tot oor het lokaal uit.

Genade gevraagd

Schrik niet! Val niet achterover. Ik ben het echt, ik heb de draad weer opgepakt.

Hoe ga ik het jullie uitleggen? Mijn break had meerdere oorzaken. Ik ben eraan gewend geraakt om al mijn tekortkomingen op te hangen aan één bevrijdende noodkreet: 'Ja kerel, sorry. Ik ben echt superdruk.' Het erge is dat ik me nauwelijks bewust ben van het feit dat mijn weblog bij tientallen mensen de favorietenpagina heeft bereikt. Familieleden, collega's en vooral vrienden wezen mij het afgelopen kwartaal meerdere malen - en terecht - op het uitblijven van nieuwe stukjes. Ik heb een slechte invloed gehad op de invulling van hun vrije tijd. Ze sjokten ontgoocheld richting stamcafé voor een potje poker, surften door naar een webpagina die eindigt op sex of gingen voor de verandering toch maar eens de administratie van hun werkgever doen. Allemaal omdat ze bij een bezoek aan Joe's digitale dagboek geen nieuwe enerverende bloggies troffen.

Even dacht ik aan een nieuw weblog. Al is het maar om met een schone lei te kunnen beginnen. Ook daardoor bleven de updates uit. Maar het is me afgeraden. Ik heb blijkbaar genoeg goodwill gekweekt met alleyezonjoe om op voort te borduren. Dat gaan we per 7 juli 2009 ook maar doen. Entschuldigung en ik ga het dubbel en dwars goedmaken met jullie.

Het bericht hierboven had ik nog op concept staan. Het dateert van een paar maanden terug :$, maar ik wil het jullie niet onthouden,

greets Joe

Column 3: Hardleerse Arnautovic

Wat doe je als club met een enfant terrible die gezegend is met de techniek van Zlatan Ibrahimovic en de motoriek van Cristiano Ronaldo? Precies, je laat hem lekker zijn gangetje gaan.

Joyrider (1)
Dat Quays Shayesteh nooit is doorgebroken bij FC Twente, dankt hij aan de wilde rijstijl van boezemvriend Arnautovic. Shayesteh rijdt in 2007 met succes af en krijgt niet veel later van de club een peperduur cadeau voorgereden. Vol trots presenteert de belofte de razendsnelle bolide aan zijn elftalmaatjes uit de A1. Terwijl één van de teamgenoten de glanzende velgen aait, bedelt Arnautovic bij de trotse eigenaar om de autosleutel. Shayesteh weigert zijn sleutelbos in eerste instantie af te staan, maar gaat na de zoveelste smeekbede van de dan 17-jarige Arnautovic toch overstag.
Het toptalent stapt in. Zijn rechtervoet verandert in een baksteen en hij vliegt door de Enschedese straten. Remmen is er niet bij. Niet als het stoplicht plots op rood springt, niet als bijrijder Shayesteh er schreeuwend om vraagt en ook niet als een tegenligger de weg blokkeert. De minderjarige bestuurder weet de auto niet te ontwijken en zit een paar seconden later met de handen in het haar. Hij slaat zijn hoofd op het stuur en mept met zijn vuist op het dashboard. Shayesteh zit achterover en staart met vochtige ogen naar het dak.

Hoerenloper
September 2008. Als trainer Steve McClaren voor het uitduel met hekkensluiter Volendam de looplijnen van de spelers op het bord kalkt, gaat er een deur open. Twee tieners, die een wolk alcohol met zich meesleuren, waggelen veel later dan afgesproken richting hun zitplaats in de bespreekkamer. Het gaat om reservedoelman Mihaylov en aanvaller Arnautovic. De Engelse oefenmeester onderbreekt zijn tactische schets en wijst het ongedisciplineerde tweetal de deur.

FC Twente heeft zich voor het competitieduel gevestigd in een hotel in Purmerend. Als het licht in de kamer van de trainer ’s nachts uit gaat, kloppen twee schaars geklede prostituees voorzichtig op de deur van Arnautovic. Met kamergenoot Mihaylov leeft hij zich tot in de vroege uurtjes uit op het rondborstige tweetal.

Als ze zich de volgende ochtend in joggingbroek en met een pet scheef en omhoog op het hoofd gezet bij de wedstrijdbespreking melden, is derde doelman Cees Paauwe al onderweg om Mihaylov te vervangen. “Arnautovic had een spierblessure”, verzint de Engelse coach na de wedstrijd. De oefenmeester stapt na de bespreking woest op het getalenteerde duo af. Ze zien maar hoe ze thuiskomen. De taxi van Purmerend naar Enschede kost de twee een slordige vierhonderd euro.

Joyrider (2)
De eigenaar van het wrak meldt zich een dag later bij de club. Het eerste verhaal, waarin Shayesteh verklaart zelf achter het stuur te hebben gezeten, is voor FC Twente nog acceptabel. De belofte krijgt op zijn donder maar een nieuwe auto is al besteld. Totdat Arnautovic op de deur van de directeur klopt. “Ik was het”, zegt hij hees. De zondaar denkt zijn vriend daarmee een dienst te bewijzen. Niet dus, Shayesteh is als onverantwoordelijke tiener ineens écht de zondebok. Hij mag zich melden en krijgt dan de treurige mededeling dat hij de club met onmiddellijke ingang moet verlaten. Shayesteh barst in tranen uit. En Arnautovic, hij debuteert een paar weken later in het eerste elftal.

Racist
Ook Ibrahim Kargbo beweert de duistere kant van de Twente-speler te hebben ervaren. Arnautovic zou hem uitgemaakt hebben voor nigger. Kargbo heeft bij zijn aanklacht echter één ding over het hoofdgezien. Zowel de KNVB-baas (Henk Kesler) als de scheidsrechtersbaas (Jaap Uilenberg) is een rasechte Tukker. En ook op steun van Arnautovic’ werkgever hoeft hij niet te rekenen. Waarom zouden ze hem in Enschede disciplinair schorsen? Hij voetbalt nog een paar potjes. Dan biedt een Europese subtopper tien miljoen, doet FC Twente er een mooie strik omheen en rolt het problem child als een goudmijn de deur uit.