Scrabble 2: Intellectuele allochtonen

In het vorige stukje over mijn scrabble-maatjes ben ik eigenlijk iets te kritisch geweest. Ik schoffeerde mijn familieleden over hun belabberde bijdrage bij het bordspel. De omschrijvingen van toen - spek-en-bonen-spelers en mollige valsspelers - moeten na vannacht bijgedraaid worden.

Yasser en Ferrit revancheerden zich namelijk voor mijn ongenuanceerde uitspraken. Yasser kon een keer niet op valsspelen betrapt worden en zijn broertje legde ons met uiterst effectieve woordspelingen eens wel het vuur aan de schenen. Tot de allerlaatste letters bleef het spannend. De verschillen waren miniem en iedereen maakte aanspraak op de felbegeerde zege. Uiteindelijk was ik degene die de armen in de lucht steken, al moet ik daar wel een kanttekening bij maken.
Dom als ik was legde ik mijn 's' achter een 'o' om 'os' te maken. Dat leverde me slechts drie punten op. Even later besefte ik dat dat er veertien konden zijn als ik de 's' achter 'mepje' had gelegd. Geen man over boord, dacht ik. Ik had immers nog een 's'. Dan maar hopen dat niemand 'em legt. Toen ik de al gelegde 's''en telde kon ik opgelucht ademhalen. Ze waren er allemaal uit. En een andere letter achter 'mepje' paste immers niet.

Maar dan zijn er ook nog die pokkejokers. Ferrit beschikte over de laatste. Hij had 'em eigenlijk op mijn beoogde plek moeten leggen omdat hij dan het voor hem hoogste puntenaantal zou behalen. Maar omdat hij ook zo rancuneus is richting zijn dikke broer, bewees hij mij een dienst. De joker kwam op een ander vakje te liggen waardoor ik de koppositie kon overnemen van Yasser. Die kon mij niet meer inhalen en gunde mij de overwinning. Dat laatste heeft mij enorm verbaasd. Daarom neem ik bij deze mijn petje af voor mijn grote neef. Yasser, jij bent wat mij betreft de winnaar van de laatste scrabble.

De originaliteitsprijs gaat echter naar Eddy, de zoon van mijn nicht uit Amsterdam. Een 'spek-en-bonen-speler' lachten we vooraf. Maar de hoofdstedeling legde overtuigend beslag op de originaliteitsprijs. Met woorden als 'centenbak', 'nephoer' en 'meevieren' kroonde hij zich tot de meneer van Dale van de dag. Vooruit Yasser, ook jouw 'aquarel' mocht er zijn. Jij gaat de komende weken door het leven als mevrouw van Dale.

Gezellig is het altijd, maar dit keer was het ook hoogstaand. Met ons formidabele idioom vulden we haast letterlijk het hele bord. Toch moet ik de overduidelijke groei in ons vocabulaire temperen mannen. Het volgende bericht toont aan dat we nog een heel lange weg te gaan hebben. Tot volgende week.

Three of a kind: 16. Topfavoriet Italië: Aan spierballen geen gebrek

Mannen van het goede leven. Begint het bij jullie ook zo te kriebelen? Ik kan niet wachten om met een koud pilsje (lees sneeuwwitje) en een zak chips voor een groot plasmascherm te gaan zitten. Geen minuut wil ik missen van het grootste Europese sportevenement.

Jitse heeft het over de Franse talenten, Samir Nasri, Karim Benzema en Hatem Ben Arfa, die straks moeten vlammen. De naam van Bafetimbi Gomis kunnen we daar gerust bij zitten. Wat een geweldige aanvaller zeg. Tegen Equador voorkwam hij als invaller met twee wonderschone treffers een blamage. Uitkijken geblazen als hij straks speelt tegen Oranje.
Nederlandse EK-gangers dromen al hardop van een ''88-jaar'. Zo ver wil ik niet gaan. Want ik denk dat de felbegeerde cup dit jaar naar Zuid-Europa gaat. Spanje en Portugal zijn voor mij de grote outsiders. Die twee landen hebben individueel heel veel klasse. Maar of zij ondanks een overvloed aan creatieve toppers in staat zijn de Italianen te overtreffen, waag ik te betwijfelen.

Buffels in de achterste linie
Wij hebben de beste doelman ter wereld onder de lat. Bij de Italianen staat de op één beste keeper ter wereld in het doel. Gianluigi Buffon is een wereldkeeper. De goalie van Juventus is bijna net zo allround als Van der Sar en staat terecht niet ter discussie in het Italiaanse kamp. Amelia is straks een waardige opvolger als Buffon de handschoenen opbergt, net zoals Stekel dat is wanneer Edje stopt.

Je kunt het keepersensemble van Italië vergelijken met dat van Oranje. Een ervaren rot in de het doel (Van der Sar - Buffon), een talentvolle keeper als reserve (Stekelenburg - Amelia) en een wat oudere derde sluitpost (Timmer - de Sanctis). De indeling qua leeftijd is identiek.

Italië, uitkomend in de poule van Oranje, is voor mij dé titelfavoriet bij uitstek. Het team is ervaren, oerdegelijk en gebrand op de titel omdat de spelers stuk voor stuk een rampjaar achter de rug hebben. De belangrijkste reden dat ik die pizzabakkers straks Griekenland zie onttronen ligt in de defensie. Ik, als toekomstig journalist uhum, begin al te bibberen als ik de namen in de laatste linie van Italië lees. Materazzi, Nesta, Cannavaro, Zambrotta en Grosso.
In Napels zit een leeftijdsgenoot van mij, ook voetballiefhebber, die straks hoopt te gaan schrijven voor Gazzetta Dello Sport, en hij lacht zich suf als hij leest wie 'zijn' Luca Toni en Alessandro del Piero straks moeten gaan afstoppen. De Italiaanse journalistiek-student staat bij het lezen van de namen Ooijer, Melchiot, De Cler en Mathijsen het liefst zelf in de spits.
Het moge duidelijk zijn, de defensie van Italië legt straks de basis voor hernieuwd succes na de wereldtitel in 2006. De meesten zijn bekend, maar ik zal er één relatief onbekende uitpikken: Andrea Barzagli. De meesten kennen hem van FootballManager, die rots in de branding met die 20'ers voor tackelen en mandekking. De 'marks' van de centrumverdediger zijn in het beste spel ter wereld terecht.

Barzagli (27) heeft zich op Sicilië bij Palermo in de kijker gespeeld bij de Europese topclubs. Ondanks zijn uitmuntende verdedigende kwaliteiten staat hij er in Zwitserland en Oostenrijk waarschijnlijk naast. Bondscoach Roberto Donadoni kiest voor het duo Cannavaro-Nesta en anders Cannavaro-Materazzi. Misschien dat MvB een verdediger mag lenen.

Middenveld en aanval in balans
Ook op het middenveld is het verschil met het Nederlands elftal enorm. Creatieve middenvelders hebben wij in overvloed, maar de verdedigende, die koste wat kost met smerig broekje terug willen keren in de kleedkamer, zijn schaars. En van die stofzuigers heeft Donadoni, oud-teamgenoot van Marco van Basten, er meer dan zat. Wat te denken van Gattuso en De Rossi. Ik had het net over de verdediging, maar Van der Vaart en Sneijder moeten eerst maar eens langs deze brekers zien te komen.
Pirlo, Camoranesi en Aquilani van Roma kunnen en moeten vanuit het middenveld voor de aanvallende impulsen zorgen. Dat wil zeggen, wereldspits Luca Toni bedienen. De aanvaller van Bayern München heeft met 24 doelpunten in de Bundesliga weer een sterk seizoen achter de rug. Ron Vlaar herinnert zich de Italiaanse goalgetter misschien het best. In de met 3-1 gewonnen oefeninterland in 2006 tegen Nederland trof Toni, met de falende Feyenoorder als directe tegenstander, tweemaal doel.

Het kan ook maar zo zijn dat Alessandro del Piero, die lang geen zekerheid was voor Donadoni, in de basis zal staan. Een soort van hangende spits naast en/of achter Toni. En dan zijn er nog de aanvallers van Udinese, Quaqliarella en Di Natale. Twee sierlijke spitsen met een verfijnde trap en een actie in huis. Enfant terrible Antonio Cassano zal wel weer de nodige herrie schoppen en Marco Borriello ziet zijn topseizoen bij Genua (als huurling van AC Milan) beloond met een selectie. Ohne 'Pipo'
Niet alleen Nederland laat opvallende namen thuis. Ook Donadoni nam meedogenloos afscheid van een routinier. Pipo Inzaghi zit niet bij de Squadra Azurra. Hetzelfde geldt voor Gilardino en Iaquinta, die een uiterst matig seizoen kenden. Riccardo Monotolivo (Fiorentina) was de laatste afvaller van bondscoach Donadoni.

Acht nieuwe namen bij regerend wereldkampioen
Italië werd één keer Europees kampioen, in 1968. Zo bijzonder was dat echter niet. Aan het derde Europese eindtoernooi van de UEFA deden slechts vier landen mee. Acht jaar terug geraakten de Zuid-Europeanen tot in de finale. Net toen ze dachten Europees kampioen te zijn, gooide David Trézéguet roet in het eten. De Fransman schoot in de slotminuut de gelijkmaker tegen de touwen waardoor Frankrijk uiteindelijk ook nog met de zege aan de haal ging. Schrale troost, Trézéguet is er dit jaar niet bij.

Naast die ene 'goedkope' Europese titel staan er in de prijzenkast van de Federazione Italiana Giuoco Calcio nog vier wereldbekers. Vijftien spelers van de huidige selectie werden twee jaar terug Wereldkampioen in Duitsland. De volgende spelers waren er onder Lippi niet bij op het afgelopen WK: Doelman De Sanctis, verdedigers Chiellini en Panucci, middenvelder Aquilani en de aanvallers Borriello, Cassano, Quagliarella en Di Natale.

Zaccardo, Totti, Gilardino, Peruzzi, Iaquinta, Oddo, Inzaghi en Barone zijn de wereldkampioenen die er dit jaar om verschillende redenen niet bij zijn. Lippi is dus vervangen door Donadoni. De huidige bondscoach verlengde onlangs zijn contract tot en met het WK in 2010. Afgesproken is wel dat de Italiaanse Bond gaat evalueren bij een slecht EK.

Frankrijk is bekend bij de Italianen
Van de drie groepsgenoten is Frankrijk het bekendst bij de Italianen. In de aanloop naar dit EK troffen de twee grootmachten elkaar al in de kwalificatiereeks. In Frankrijk verloor de ploeg van Donadoni, die bij AC Milan nog samenspeelde met de Oranje-coach Marco van Basten, met 3-1 en in Milaan kwam Italië niet verder dan een doelpuntloos gelijkspel. Op het EK in 2000 won Frankrijk dus na verlenging. Maar zes jaar later op het WK in Duitsland kwam voor Italië de ultieme revanche. De finale, met de beruchte rode kaart van Zidane na een kopstoot op Materazzi, werd door Italië gewonnen na strafschoppen.

De laatste ontmoeting met Nederland dateert van 2006. In de aanloop naar het Wereldkampioenschap won Italië een vriendschappelijke interland met 1-3 van Oranje. Voor de laatste confrontatie met de Roemenen moeten we iets verder terug. In november 2003 won de Squadra in Ancona met 1-0 van Roemenië.

Dat was denk ik zo'n beetje de info die je nodig had over mijn titelfavoriet. Er staat weer een topteam met een uitmuntende verdediging en ook de statistieken zijn niet nadelig voor de Italianen. Wel kan het hernieuwde wedstrijdschema een nadeel zijn voor de mannen van Donadoni. Ploegen uit dezelfde poule treffen elkaar mogelijk in de halve finale al weer. Het is niet meer zo dat je elkaar pas in de finale weer tegenkomt. Het nieuwe systeem is voor Italië wat minder, omdat er wellicht tot twee keer toe afgerekend dient te worden met 'angstgegner' Frankrijk. Toch acht ik dit team in staat om elke ploeg (mogelijk zelfs twee keer) over de knie te leggen.

Nou Wilco, brand maar los jongen. Welke opvallende feiten heb jij gevonden over Roemenië, de underdog in onze Poule des Doods?

Vergeten voetballer: 4. Eendagsvlieg Ilhan Mansiz

Waarschijnlijk heb je straks weer zoiets van 'leeft-die-ook-nog?' Want dit keer heb ik de Turk Ilhan Mansiz uit mijn hoed getoverd. Als de naam je nog niks zegt, dan kan één actie duidelijkheid scheppen.

WK 2002, Brazilië - Turkije: Aan de rechterkant van het veld klemt Mansiz de bal tussen zijn kuiten en wipt het over zijn directe tegenstander Roberto Carlos, die vervolgens een overtreding nodigheeft om zijn opponent af te stoppen. Je weet wel, die actie die je als kleine jongen altijd in de achtertuin probeerde. Vaak gestruikeld ook, maar steeds net niet met je hoofd op de bloempot.

Ilhan Mansiz was een leuke en sierlijke spits maar niet veel meer dan dat. Toch heeft hij net als oud-Ajacied Dani lang niet het beste uit zijn carrière gehaald. De in Duitsland geboren spits begon zijn loopbaan op het vakantieoord Kusadasi in Turkije. Via Samsunspor belandde hij bij topclub Besiktas.

In Istanbul groeide hij snel uit tot publiekslieveling. Mansiz mocht vervolgens mee naar het WK in Korea en Japan. Daar blonk hij uit met zijn winnende treffer tegen Senegal, de actie tegen Roberto Carlos en zijn twee doelpunten in de troostfinale tegen Korea. Maar daarna heeft hij zich mede door blessures op Europees of mondiaal niveau nooit meer in de kijker kunnen spelen.

Hij vertrok in 2004 naar Vissel Kobe in Japan maar kwam er niet uit de verf. Een jaar later probeerde hij het in zijn geboorteland Duitsland bij Hertha BSC. Maar ook het Duitse avontuur was snel ten einde. Mansiz, die het daarna nog een keer probeerde bij Ankaragücü, bergde zijn voetbalschoenen op en trok daarna de nette schoentjes aan. Die heeft hij steeds vaker nodig. Mansiz is model, heeft het geprobeerd als acteur en doet nu zelfs mee aan de Turkse versie van Dancing with the Stars.

Wellicht houdt hij het in de Turkse entertainment langer vol dan in het voetbal, waar hij eigenlijk maar één zomer (die van 2002) schitterde.

Ik heb bewust voor een filmpje met Turks commentaar gekozen. De ene commentator huilt volgens mij bij Mansiz' doelpunt tegen Senegal. Turkije mocht het daarna in de halve finale opnemen tegen Brazilië.

Dramatisch slot Gouden Kooi

Naar de onthulling over Joran van der Sloot keken meer dan zeven miljoen mensen. De finale van de Gouden Kooi leverde slechts 1,5mln kijkers op, zie ik net op de site van het Kijkonderzoek. Voor mij niet gek, de 'eerste soap met echte mensen' had zijn beste tijd gehad.

Ik had het Brian gegund omdat hij naar mijn mening de meest normale was uit het gezelschap. Maar dat Terror Jaap uiteindelijk met de zege en de geldkoffers aan de haal gaat, stemt mij ook niet ontevreden. Want dat er gisterenavond nog 1,5mln mensen aan de buis gekluisterd zaten was vooral aan hem te danken. Als je met je 250kg door de kots gaat rollen, op een fragiele skelter gaat zitten en het huwelijksdiner van je beste maatje hardhandig verstoort, krijg je de lachers en dus de stemmers op de hand. Het zit erop. Het eerste jaar was geweldig, maar het werd almaar ongezelliger en rancuneuzer. Ik herinner met de bloedmooie Nena, de sluwe Nathanaël, beauty Selene (wat een bom was dat zeg), sletje Nadia en de actie van Dennix. Het vriendje van Nadia sloeg een camera kapot nadat hij eruit was gestemd. Gevolg: vervanger in plaats van een bewoner minder.

Toch betwijfel ik of er helemaal niks in scene is gezet. Hoe kan Nadia, terwijl ze door bijna een miljoen Marokkaanse landgenoten met argusogen wordt bekeken, in het openbaar gaan sexen? Het is haar goed recht, maar ik denk eerder dat het de publiciteitsstunts van de commerciële omroep zijn. Net als het huwelijk van Claire en Huub. Die gozer gaat voor haar neus acht keer vreemd, likt de tieten van een ander, maakt haar moeder uit voor vishoer en nog promoveert ze hem tot haar prins op het witte paard.

Achjah, het zit er in ieder geval op. Met zo weinig kijkers toch een anticlimax als je het mij vraagt. De Gouden Kooi 2 komt wellicht in het najaar. DeMol wil ermee door. Dat mag en ik vind het ook leuk, maar laat ons nu maar even pauzeren.

F*cking Cacrouch

Voor mijn gevoel had iedereen wel eens een griezelmoment met dieren/insecten gehad, behalve ik. Ik hoorde altijd van die verhalen: 'Oh, toen ik daar en daar was, vette vogelspin. Ik schrok me dood' en de volgende (kameraad Roberto bijvoorbeeld), 'Oh dat is nog niks. Ik liep door het bos, ineens voel ik een adder langs mijn kuit glijden.' Bijna altijd heb ik mijn zegje klaar, maar als het op dit soort griezelmomenten aankwam kreeg ik mijn kaken niet van elkaar. Simpelweg omdat ik het nog niet had meegemaakt. Hád, want ook ik heb nu iets ervaren wat een scene uit een horrorfilm had kunnen zijn.

Na mijn middagdienst bij Grolsch keek ik de verlenging en penaltyserie van Man Utd-Chelsea bij Murat. Met de sensationele apotheose op het netvlies haastte ik me naar huis. Snel eten, douchen en nog even achter de lappie, want ik had nog genoeg te doen. Rond een uur of één kwam ik op het idee om het onthullende interview van Frits Barend met Ronald Koeman bij Het Gesprek te gaan bekijken. En ik weet het nog precies, het gebeurde toen ik met de muis naar de rechter onderhoek van mijn scherm ging. Ik wilde het geluid zachter zetten omdat mijn ouders beneden lagen te slapen. En toen, nog voordat ik het icoontje van de luidspreker raakte..

Ik voelde iets onder mijn rechteroor - zeg maar bij mijn Al Qaeda-baard - iets kriebelen. De touwtjes van mijn trui dacht ik eerst. Dat heb je wel eens dat die langs je huid glijden. Ik keek met de kin tegen mijn borst omlaag en zag de touwtjes nog heel mooi aan mijn sweater hangen. Dan zijn het de oordopjes van mijn telefoon, die ik de laatste tijd wel eens indoe. Maar die lagen links van mijn laptop. En toen kreeg ik het dus benauwd. Op het moment dat ik eens goed adem wilde halen (misschien wel voor het laatst, want het was misschien wel een vogelspin die als ik me zou keren mijn beide ogen zou doorboren), voelde ik het naar beneden glibberen richting mijn rechterkaak.

En toen besefte ik echt dat ik met een (kwaadaardig) insect te maken had. Ik bracht mijn hand richting mijn baard en probeerde het beest van mij af te schudden. De eerste twee keer tevergeefs. Alsof ik een vastgeplakte hazelnoot tegen de grond wilde werken. Maar bij mijn derde poging kon ik het beest wel overmeesteren. Ik hoorde het tegen de grond kletteren en deed eerst een stap of zes achteruit. Goed ademhalen en dan pas kijken. Maar niet te lang want een schorpioen zou bijvoorbeeld direct weer de aanval inzetten.

Ik durfde weer te kijken en wat ik zag viel me mee en tegen. 'Mee' omdat het geen spin, schorpioen of krokodil was en 'tegen' omdat het beest voor een kakkerlak of tor wel heel groot was. Tussen de twee en drie cm groot, bruin van kleur en van die verschrikkelijke reukzintuigen voorop. Die dingen staken eruit alsof het de voorste poten van een spin waren. Ik dus 'googlen' om te kijken wat het was. Ik hou het bij een kakkerlak, maar wel een joekel.

Na een paar minuten te hebben afgekoeld ging ik weer op de bureaustoel zitten om het interview te bekijken. Het was inderdaad een goed vraaggesprek met fraaie quotes van de ontslagen Valencia-coach. 'Ik hoorde niets meer van de voorzitter', zei Sneeuwvlokje tegen Barend. 'Wees blij', dacht ik. 'Jij hebt geen kakkerlak van bijna drie centimeter lang op je gevoelige huid gehad.'

Het was echt moeilijk concentreren met de actiefilm van even ervoor in mijn gedachten. Ik ving nog wel wat dingen op. Dat de voor dertig mln euro gehaalde Joaquin een rendement heeft van dertig euro. Dat Seedorf volgens Koeman gelijk had en dat als hij nu nog bij Valencia had gezeten, Van der Vaart in de zomer de overstap naar de sinaasappelstad zou maken. Verder vind ik het prachtig om te luisteren naar Ton Boot. De voormalig basketbalcoach is zo scherp in zijn analyse, stelt louter relevante vragen en laat, in tegenstelling tot Barend, de gast altijd uitpraten.

Afijn, terug naar het monster. Mijn zus Eliz leerde mij en mijn ouders voordat we naar Gran Canaria gingen, dat we kakkerlakken niet moesten doden. Dat is voor die insecten (als ze dat zijn) de enige manier om zich voort te planten. Ik heb dat dus ook niet gedaan. Ik belde Habib en die had een Roberto-verhaal over zijn ervaring met een spin klaar staan. Maar hij was wel erg benieuwd naar 'mijn dier'. Of ik het niet kon bewaren in een potje. Dat heb ik gedaan en de kakkerlak heeft nu meer dan een nacht liggen creperen in een leeg maar naar kokos stinkend gelpotje. Eigen schuld, 'you fucking cacrouch'.

Vergeten voetballer: 3. Playboy Dani

Waarschijnlijk zijn er nu in Nederland honderden 9- of 10-jarige jochies die hun naam danken aan een Portugees die in 1996 in Amsterdam neerstreek. Dani, bij zijn debuut in het Ajax-shirt 19 jaar, speelde 4,5 en jaar voor de club uit Amsterdam. Hij was een sierlijke middenvelder, maar zal meer onthouden worden door zijn looks. Het zal dan ook niemand verwonderen dat hij nu presentator is voor de Portugese televisie.

Dani da Cruz Carvalho begon zijn carrière bij Sporting Lissabon. Via West Ham United belandde hij bij Ajax. Na zijn periode in Amsterdam speelde hij nog een half jaar voor Benfica en drie jaar voor Atlético Madrid. In zijn kortstondige loopbaan kwam hij ook nog negen keer uit voor zijn vaderland Portugal.

De linksbenige middenvelder kon geweldig voetballen. Johan Cruijff prees hem tot meerdere malen toe de hemel in. Het mocht niet baten want Dani had er - getuige zijn manier leven - niet alles over voor om een Europese topper te worden. Die potentie had hij en dat zag je aan zijn spel. Altijd vooruit denkend en spelend, sterk met het hoofd en een fluwelen linker. De Playboy nam veel te vroeg afscheid van de bal.

Alles opzij voor Matthias

Eerst even dit: Met mijn oude mobiel lukte het echt niet meer. Dat ding stamde uit de tijd van Mao Zedong en het duurde een uur voordat ik 'em weer in elkaar had na een valpartij. Ook de functies waren niet om over naar huis te schrijven. Omdat mijn abonnement afliep besloot ik een nieuwe telefoon te nemen. Het is de bronzen Nokia 6500 geworden. Mooi ding met veel opties en eindelijk eens fatsoenlijk fotokwaliteit. Ik durf de pic's nu ook op mijn blog te vertonen. Kijk maar eens hoe ik mijn neefje ermee vast heb gelegd.

Iedere maandag en dinsdag krijgen wij thuis al vroeg visite. Mijn broer komt zijn zoontje (mijn neefje) dan brengen. Prettiger wakker worden is er niet. Kom je beneden, zie je dat lachende ventje van negen maanden in zijn box naar je kijken. Matthias is de ideale baby. Nooit huilen, lekker veel slapen en ook geen protest als er gegeten moet worden. Ik schijn met de eerste vier kinderen van mijn broers Metin en Marcus (Ruben, Edessa, Dani en Manuel) ook zo gek te zijn geweest. Ik kan het me alleen niet voorstellen.
Ruben was de eerste en bij zijn geboorte was ik tien jaar. Logisch dat je er dan gek mee bent. Bij Edessa, Dani en Manu was dat minder. Ik raakte gewend aan de uitbreiding van mijn familie en bovendien kwamen ze heel kort achter elkaar. Maar op de vijfde heb ik ongeveer zeven jaar moeten wachten. Dan ga je het missen en hoop je dat één van de twee broers de gulp weer eens loskrijgt.

Van mijn broer Lucas - hij is mijn jongste broer - had ik het nooit verwacht. Hij zei wel eens dat ie het niet zo had op kinderen en bovendien waren hij en mijn schoonzus Maria altijd druk aan het werk. Ondanks dat ze al bijna acht jaar waren getrouwd hield niemand in de familie er echt rekening mee.
Op één van de eerste dagen in 2007 zat ik met mijn moeder in de auto. Ik geloof dat ze mij naar werk (pensioenplatform toen nog) bracht. Opeens vroeg ze me naar mijn wensen voor het nieuwe jaar. Ik had totaal geen rekening gehouden met de vraag en bleef haar het antwoord schuldig. 'En jij?', vroeg ik. 'Mijn wens is al uitgekomen.' What the fuck, dacht ik. 'Ben ik uitgehuwelijkd ofzo? Hebben we dan eindelijk die felbegeerde jackpot gewonnen?' Dat laatste had me mooi geleken, maar haar antwoord was toch minstens zo mooi. 'Je broer Lucas wordt vader.' Mijn geluk kon niet op. En ik kan me herinneren dat zelfs mijn kameraden enthousiast reageerden toen ik het ze vertelde.

Een weekje later zat ik bij het jaarlijkse zaalvoetbaltoernooi van mijn gemeenschap. Mijn broer kwam na een tijdje naast me zitten. Samen bekeken en analyseerden we wat wedstrijden en spelers totdat hij van onderwerp veranderde. 'Heeft mama het je al verteld?' Ik wist waar hij op doelde maar hield me Van Den Domme. 'Nee wat dan.' 'Ik word vader', fluisterde hij in mijn oor. Nog meer dan bij de onthulling van mijn moeder werd ik geraakt.

Omdat ik een tijd lang de enige ben geweest die een nauwe band bleef houden met mijn broer, had ik haast moeite de tranen in bedwang te houden. Hij heeft altijd bijzonder veel voor mij gedaan. Als ik moest ballen, stond hij als enige familielid langs de lijn. Om mij en mijn neef David van 'support' te voorzien. Ruim voordat mijn eindexamens in 6VWO begonnen opende hij zijn deur zodat ik bij hem thuis in alle rust kon studeren. Als ik jarig ben, is hij de eerste die even belt om te feliciteren. Het zijn van die kleine dingen die ik nooit zal vergeten. Ik wil hetzelfde betekenen voor zijn kleine.

Dat was januari 2007. Op 17 augustus 2007 zag mijn neefje Matthias het levenslicht. Nu is hij negen maanden oud, zijn de eerste tandjes er en kruipt hij als een zeehondje over onze vloer. Ik heb altijd gezegd dat het eerste levensjaar van een kind wonderbaarlijk is. Van een pasgeboren baby dat niet verder dan een paar metertjes kan kijken tot een lopend kind dat de eerste woorden al uitkraamt. Ik merk het bij Matti. Als je een kind dagelijks ziet, zie je het ook niet echt groeien. Maar als een korte periode tussen zit merk je wel steeds het verschil. Het is net als bij een bloem.

Morgenvroeg is hij er weer. Je snapt nu hoop ik dat ik niet kan wachten om wakker te worden.