Au revoir Justine

'Titloos, poffertjes en dubbele rug.' Zo omschreef ik Justine Henin altijd. Maar nu heb ik een beetje spijt. Dat ze de kleinste cup a heeft, doet er eigenlijk helemaal niet toe. Mrs Backhand of The Belgian Rocket was misschien een betere benaming geweest. Was? Ja, was. De beste tennister ter wereld bergt haar rackets namelijk op. Ik sta net als de gehele tenniswereld perplex, want het afscheid van de 7-voudige Grand Slam-winnares komt onaangekondigd. Op 25-jarige leeftijd laat ze het tennis voor wat het is, 'om op het hoogtepunt te kunnen stoppen.'

Op de persconferentie werden flink wat tranen weggepinkt. Niet alleen door de hoofdpersoon zelf, haar coach had eigenlijk nog meer zakdoekjes nodig. Henin: 'Ik besef dat dit voor iedereen een grote schok is. Ik heb alles meegemaakt en ik mis de verbetenheid om door te gaan. Eigenlijk is mijn carrière al zes maanden voorbij. Ik heb lang over deze beslissing nagedacht. Nu begin ik aan een nieuw leven, dit is een opluchting voor mij.' Hoewel ze het er niet over had, denk ik dat de echtscheiding van Pierre-Yves Hardenne het begin van het einde is geweest. Sinds ze begin 2007 brak met haar man, is het bergafwaards gegaan met haar prestaties.

Desondanks won ze 41 toernooien en voert ze al 114 weken de wereldranglijst aan. Alleen Wimbledon ontbreekt op haar erelijst. Het laatste half jaar (waarin het wat minder ging) was ze eigenlijk al gestopt, zo zegt ze zelf. Om een verder verval te voorkomen neemt ze per direct afscheid van het profcircuit. Rolland Garros (haar favoriete Grand Slam) en de Olympische Spelen (waar ze haar titel zou verdedigen) laat ze schieten.

Voor België zijn het maar zware tijden. Precies een jaar terug stopte Kim Clijsters met tennissen. Voetballegende Constant Vanden Stock overleed een maand terug, international François Sterchele vorige week en nu stopt de grootste sportvrouw van het land met tennissen. 'Tennis België telt plots niet meer mee', merkt de Telegraaf terecht op, mede doelend op het eerdere afscheid van Clijsters.

Henin laat niet alleen bij onze zuiderburen een ongelooflijk gat achter. Ook in de top van het tennis zal de kleine nr.1 gemist worden. Bij de Williams-zusters is het beste er wel af en de Servische Jankovic en Ivanovic kunnen de Belgische nog lang niet evenaren. Hetzelfde geldt voor de Russinnen. Sjarapova en Kuznetsova zijn veel te wisselvallig om te kunnen tippen aan het niveau dat Henin in haar hoogtijdagen haalde. De dagen waarin ze die prachtige en gevreesde enkelhandige backhand sloeg. Door John McEnroe omschreven als de mooiste ter wereld.

Beeld het je maar eens in, als Roger Federer nu stopt bij de mannen. De grootste speler bij de mannen reageerde vanuit Hamburg, waar hij bezig is aan een graveltoernooi, op het plotse afscheid van zijn vrouwelijke evenbeeld. 'Dit is een grote klap voor onze sport. Ze is een heel speciale speelster, die bovendien op iedere ondergrond uit de voeten kan. Vooral bij de vrouwen is dat heel uitzonderlijk.'

Dat kenmerk en die uitzonderlijke backhand maakten het dat Henin vrijwel onverslaanbaar was. De arrogante Serena Williams kan erover meepraten. De Amerikaanse verloor bijna alle cruciale ontmoetingen tegen haar rivaal en weigerde na afloop steeds toe te geven dat de Belgische beter was. Henin bleef steeds bescheiden, zoals een kampioen dat hoort te doen.

Nu begint haar tweede leven, zo verklaart ze zelf. In haar te korte loopbaan sloeg ze maarliefst dertien miljoen euro en tig auto's en sieraden bij elkaar. Daar kan ze nu van gaan genieten. En het zij de grote kampioene gegund.

Vergeten voetballer: 2. Karateka Steve McManaman

De tweede in mijn serie vergeten voetballers is mij vooral bijgebleven vanwege zijn opvallende transfer. In mijn middelbare school-jaren volgde ik het voetbal al nauw op de voet en concludeerde ik dat een Engelsman in Spanje haast als water en vuur was. Ik zag allerlei soorten en allerlei maten in allerlei landen, maar Britten rond de Middellandse Zee was vrijwel onmogelijk. Totdat Steve McManaman in 1999 de overstap maakte van Liverpool naar Real Madrid.

McManaman maakte furore in de Spaanse hoofdstad en zette de trend voor zijn landgenoten. Michael Owen, Jonathan Woodgate en David Beckham vonden de door McManaman geopende deur en vervolgden hun voetbalcarrière daarna ook bij de Koninklijke. Macca speelde vier seizoenen voor de Spaanse grootmacht. Hij werd twee keer landskampioen en won twee keer de Champions League.

Voor zijn tijd bij Real kwam McManaman (type Ronald de Boer) tien jaar uit voor Liverpool. Op Merseyside debuteerde hij als 17-jarige en groeide hij uit tot aanvoerder van The Reds. Het clubicoon besloot (mede vanwege het gebrek aan prijzen bij Liverpool) een contract te tekenen bij de meest succesvolle Europese voetbalclub. Na vier goede jaren waarin zijn palmares dus vorm kreeg, kon hij mede door de komst van David Beckham, uitzien naar een nieuwe werkgever. Het werd Manchester City. Maar McManaman's terugkeer in Engeland bleek geen succes. De 37-voudige international kwam vaak negatief in het nieuws en besloot in 2005 zijn carrière te beëindigen. Tegenwoordig werkt hij als voetbalanalist voor de Britse televisie.

Nu heb je het heupschot van Ryan Babel, de ventieltrap van Roberto Carlos en het stijg-daal-schot van Gerald Sibon en Juninho. Eind jaren negentig introduceerde McManaman de karatetrap. In de gewonnen CL-finale tegen Valencia in 2000 trof de Brit op een Bruce Lee-achtige manier doel. De treffer ging de wereld over en in zijn tijd bij Real zou hij het kunstje nog vaker herhalen. Kijk en geniet mee van de naar mijn mening altijd onderschatte Steve McManaman.

Tweeëntwintig!

Weet je wat de meest verkrachte dag van het jaar is? De dag na je verjaardag! Gadverdamme zeg. Het idee dat je 'gewoon' weer 364 (of in het ergste geval zelfs 365) dagen moet wachten totdat alles en iedereen je voor 24 uur weer als een god behandelt, maakt me droevig.

Het was een leuk dagje, die eigenlijk gisterennacht al was begonnen bij Jonathan. Je weet wel, die pientere socioloog die de pokerkoffer 's nachts als kussen gebruikt. Bij Johnny Raise werd ik warm onthaald door driekwart van mijn vriendengroep. De jongens vulden het buikje eerst met een shoarma- of schnitzelschotel en daarna kwamen de fiches tevoorschijn. Het eerste potje ging kansloos verloren, maar in het tweede was ik oppermachtig en legde ik beslag op de felbegeerde pot. Met hilarische stukjes van stand-ups Eric van Sauers en Najib Amhali sloten we gezellig af.

Vanochtend, of eigenlijk vroeg in de middag, werd ik voor het eerst als 22-jarige wakker. Na een luxe ontbijtje en een frisse douche ging ik richting Habib. We bleven hangen op het plein omdat de buurjongens ons een mooi watergevecht voorschotelden. Maar daarna zagen we onze kans schoon om optimaal te profiteren van de zon: op Het Rutbeek. Daar waar de koeienkoppen in het water drijven maar de grote vlakte eromheen ons al jaar en dag lokt.

Zoals altijd leverde de reünie hilarische beelden op. Buurjongen Gaby heeft na twee jaar als gastarbeider in Berlijn te hebben gezeten, de meest vreemde versiertrucken ontwikkeld. Met de douche pal voor zijn neus: 'Dames, weten jullie ook waar hier de douche is?' Eén van de dames: 'Ja, recht voor je neus'. Gaby weer: 'Ok, ga je mee douchen?' Of tegen een brugklasmeisje met een gouden bikini: 'Hay meisje. Is die bikini van echt goud?'

Ferrit, Jacob en Roberto slachtten mij met een potje kaarten. Op de achtergrond trapten de tot een mummie vervormde Murat en meidenmagneet Gaby tegen een bal. Ook daarmee zette mijn buurjongen onze buikspieren aan het werk. Negen van de tien ballen die hij schoot, belandden in de bosjes, op zo'n veertig meter van mikpunt Murat. 'Hoe kan jij in de A1 van Victoria hebben gezeten?', schreeuwde Murat. Dani voorzag de dikke mummie van een antwoord: 'Hij kon gewoon goed vlaggen.' Ook de balbehandeling van mijn oh zo handige neef Thomas, de mislukte omhaal van Roberto en Ferrit's achtervolgingen kwamen de sfeer duidelijk ten goede.

Na het avondeten bij Habib heb ik thuis mijn rust gepakt. Wat rustige muziek opgezet, een beetje schrijven en nadenken mijn aankomende 23e jaar. Eén van de conclusies is dat die rijbewijs nu wel een keer moet gaan komen. Verder vond ik op tijd én naar school gaan ook wel een aardig voornemen.

Rond een uur of 11 haastte ik me naar beneden. Paps keerde namelijk terug uit Zweden. Voor het eerst in 22 jaar was hij mijn verjaardag niet vergeten. Ik haalde Viennetta (lekkerder bestaat er niet) uit de vriezer en vierde mijn 22e verjaardag heel knus met mijn ouders. Zij wensten mij vele jaren toe en ik bleef maar denken aan de 364 dagen die ik nu weer zou moeten overleven. Maar goed. Cheers bloglezers, op een superjaar!!

Vergeten voetballer: 1. De geniepige Claudio Lopez

De komende tien weken, of eigenlijk negen, zal ik dinsdags een voormalige vedette in the spotlights zetten. Met beelden en tekst zal ik laten zien waarom de speler zo gemist wordt. De spelers zijn óf niet meer actief, ver weg actief óf op een heel laag niveau actief. Het spits wordt afgebeten met de geniepige Claudio Lopez. In tegenstelling tot three of a kind probeer ik deze rubriek steeds kort te houden. De beelden komen van Youtube.

De eerste speler die ik een rentree in de Europese media gun, is de Argentijn Javier Claudio Lopez. De inmiddels 33-jarige aanvaller komt uit voor Kansas City in de Amerikaanse competitie. Lopez, bijgenaamd De Luis, is vooral bekend van zijn periode bij Valencia. Samen met steunpilaren Gaizka Mendieta, Javier Farinos en Gerard bezorgde hij de club uit sinaasappelstad de beste periode in de laatste jaren.

Na zijn periode in Spanje verkaste Lopez voor 35 miljoen euro naar Lazio Roma. In de Italiaanse hoofdstad slaagde hij er door verschillende blessures niet in het astronomische transferbedrag te laten doen vergeten. De sluwe spits trok daarna richting Mexico, waar hij uitkwam voor Club América. In 2007 keert hij terug naar Racing Club de Avellaneda. Die Argentijnse club had hem als 18-jarig talent overgenomen van Estudiantes de la Plata, waar hij als 16-jarige had gedebuteerd.

De kleine aanvaller doet me denken aan Ciske de Rat. Dat sluwe, geniepige haast gemene van het jonge boefje uit Amsterdam zie ik terug in het spel van Lopez. Naast zijn optreden in de verloren CL-finale tegen Bayern München in 2000 en zijn doelpunt tegen Oranje op het WK in 1998 herinner ik hem van twee legendarische treffers. Twee beauty's, vooral ook omdat hij PSV er thuis en uit de das mee omdeed.

1. PSV - Valencia 0-1 (eindstand 1-1) in het seizoen 1999/2000: Een lange bal van Amedeo Carboni wordt door Lopez, zonder dat hij er eigenlijk zicht op heeft, in één keer tegen de touwen gevolleerd.

2. Valencia - PSV 1-0 (tevens eindstand) in het seizoen 1999/2000: Een indirecte vrije trap (kan ik me herinneren uit de commentaren) wordt door Lopez eerst tegen de scheidsrechter aangetikt, om de bal vervolgens onhoudbaar langs de verbouwereerde Ronald Waterreus te knallen.

Three of a kind: 10. De Ajax-crisis gaat nu pas beginnen

Heren! Wat een eer om de eerste tien vol te mogen maken van onze succesvolle rubriek. Jitse liet zijn licht schijnen over PSV, waar Heurelho Gomes volgens mij gewoon op een transfer uit is. Het laatste half jaar zijn er meer ballen dan ooit op zijn doel afgevuurd. Dat heeft hem benauwd gemaakt en aan het denken gezet. Hij heeft heel erg spijt van zijn contractverlenging omdat hij niet had verwacht dat de Eindhovenaren voetballend gezien zo ver zouden wegzakken. Beter naar een grote club, waar vooruit wordt gevoetbald en de octopus minder te doen krijgt. Maar goed, laten we ons even verplaatsen naar de hoofdstad Amsterdam, waar het naar mijn mening minstens zo rumoerig is als in lichtstad Eindhoven.

Bij Ajax is het al jaren crisis omdat de prijzenkast al heel lang niet afgestofd is en CL-voetbal steeds uitblijft. Daardoor rollen er nu wekelijks koppen en komen er om de haverklap vacatures bij in Amsterdam. Nou ja, vacatures. Vrij solliciteren is er niet echt bij. Uri Coronel, die een functie in de ArenA ambieert, mag het beleid van de club gaan onderzoeken. Het uit te brengen rapport wordt natuurlijk gebruikt om eens goed aan de stoelpoten te zagen van de voorzitter. Die hoogste post komt door het kritische rapport vrij en de voorzitter van de onderzoekscommissie mag plaatsnemen.

Deze mutatie in het bestuur is nog belachelijker dan de aankoop van Ivan Gabrich een aantal jaar terug. In hoeverre is het rapport nou objectief en onafhankelijk geweest als de uitbrenger ervan nu de scepter mag zwaaien? Sterker nog: 'De aanstelling van Uri Coronel als nieuwe voorzitter stond al vast toen het rapport net werd uitgebracht.' Dat staat in de laatste AD-column van Wilfred Genee. De presentator kreeg daarover direct na de publicatie van het rapport een belletje van iemand die goed was ingevoerd bij de Amsterdamse club. 'Ajax, de weg naar de winst' is dankzij nieuwbakken voorzitter Coronel een groot verlies gebleken voor de integriteit van de club.

Dankzij Coronel en zijn blinde volgelingen hebben naar mijn mening twee belangrijke pionnen de club verlaten. Maarten Fontein sleepte mega-contracten met Aegon en Adidas binnen waardoor Ajax de komende jaren financiële zekerheid heeft. De voormalig algemeen directeur werd in Amsterdam de deur gewezen en kreeg in no-time een contract aangeboden in Alkmaar bij AZ. Martin van Geel, ontslagen als technisch directeur, is al benaderd door PSV om de positie van de vertrokken Stan Valckx in te nemen. Veelzeggend!

Bij PSV doen ze er goed aan hem een meerjarig contract aan te bieden. Henk ten Cate en Adrie Koster kregen dankzij Van Geel voor het eerst sinds jaren de beschikking over een topteam dat kampioen kon en eigenlijk moest worden. De Brabander deed goede en gerichte aankopen waarmee hij Willem II en AZ ook al hoogtijdagen had bezorgd. Jaap Stam en Edgar Davids werden gehaald om de piepjonge selectie van de nodige routine en body te voorzien. Met Klaas-Jan Huntelaar haalde hij voor Ajax voor het eerst sinds jaren weer een topscorer binnen. De goalgetter gaat straks het recordbedrag dat Ajax ontving voor Wesley Sneijder verbreken. Ook de aankoop van Luis Suarez, die in zijn eerste seizoen zeventien keer scoorde en dertien assists gaf, blijkt nu al een schot in de roos. Leonardo, Kenneth Perez en Albert Luque zijn potentiele topaankopen, maar niet als ze verkeerd of niet gebruikt worden. Het binnenhalen van Jurgen Colin wordt de Brabander onterecht verweten. De rechtsback werd namelijk op aandringen van Henk ten Cate overgenomen van Norwich City.

De taken van Van Geel zullen waargenomen worden door Marco van Basten, die een soort van dubbelrol zal gaan vervullen bij Ajax. Hij is straks namelijk én hoofdtrainer, én technisch directeur. Die combinatie kan tot grote successen leiden omdat je als trainer precies weet waar de selectie behoefte aan heeft en niet afhankelijk bent van beslissingen van bovenaf. Twente plukt nu de vruchten van een dergelijke constructie. Of wat te denken van Arsenal, waar Arsène Wenger uitmaakt wie er komen en gaan.

Met Van Basten heeft Ajax op de transfermarkt in ieder geval een streepje voor op andere clubs. Dat geldt voornamelijk voor buitenlandse spelers. Die maken hun keuze vooral op intuïtie en dan kan de aanwezigheid van een grote naam de doorslag geven. De vraag is alleen of 'San Marco' ook gaat profiteren van zijn status. Ajax moet lef tonen op de transfermarkt. In eerste instantie dacht ik dat de huidige bondscoach dat doorhad toen er gespeculeerd werd over een samenwerkingsverband met Arsenal en de komst van AC Milan-middenvelder Yoann Gourcuff. Met aankopen van Nederlandse subtoppers geraak je niet tot in de knock-out-fase van de CL.

Vooralsnog kan ik net als bij Oranje geen lijn ontdekken in Marco's beleid. Grote spelers in binnen- en buitenland worden genoemd (Forlan, Llorente, Gourcuff, Sulejmani, Koevermans) maar een onbekende Argentijn wordt binnengehaald. Dario Cvitanich, 23 jaar, is door Ajax voor 6,5 miljoen euro gekocht van Banfield. De filmpjes op Youtube van de aanvaller hebben mij koud gelaten. Cvitanich scoort vooral met het hoofd maar heeft net als Mauro Rosales niet dat beetje extra dat een speler een topper maakt. Het is wat voorbarig, maar de eerste aanwinst van Van Basten bij Ajax kan zo maar eens een Gabrich-achtige worden. De twee spelers hebben in ieder geval verdacht veel van elkaar weg. Bovendien is 6,5 miljoen wel erg veel voor een reserve-spits. Of gaat Huntelaar weg. In dat geval waagt Ajax een grote gok met een relatief onbekende en onervaren Argentijn in de punt. Cvitanich lijkt, net als bijna alle Argentijnse spitsen, meer een 4-4-2-speler.

Daarom ben ik ook erg benieuwd naar het systeem dat onder Van Basten gespeeld zal worden. Bij Oranje hanteerde hij de eerste drie jaar de 4-3-3. De wedstrijden waarin met die speelwijze een acceptabel niveau werd gehaald, zijn op één hand te tellen. Dat is ook de reden dat de bondscoach is overgestapt naar een 4-2-3-1 formatie. Daarin gaat het stukken beter.

Maar de eerste drie jaar kreeg hij Oranje met drie spitsen maar niet aan het voetballen. En laat dat nou net het heilige Ajax-systeem zijn. (Het verschil tussen beide opstellingen is niet groot. Alleen speelt Ajax altijd met echte buitenspelers. Bij een 4-2-3-1 hangen die meer en hebben ze meer vrijheid.) Of het 4-3-3-systeem onder de nieuwe trainer heilig blijft, waag ik te betwijfelen. Is dat wel het geval, dan kunnen het wel eens heel zware jaren gaan worden. Ik hoop dat MvB de statuten heeft mogen wijzigen anders krijgen we de eerste aantrekkelijke pot ergens rond Driekoningen in 2011.

Nog voordat de nieuwe trainer is gearriveerd, keert Edgar Davids Ajax de rug toe. De routinier kan niet door één deur met de toekomstige Ajax-coach omdat die hem bij Oranje afserveerde. Doodzonde als je het mij vraagt. Bijtertjes zijn er schaars en die scout je niet zomaar. Een team dat wil domineren heeft er minimaal één nodig om ervoor te zorgen dat het team in balbezit blijft en dat de tegenstander geen ruimte krijgt om te counteren. (Hetzelfde verhaal als bij Deco.) Dat Ajax meer punten pakte mét zijn aanvoerder dan zonder is geen toeval. De man die ons de EK-titel moet brengen doet er goed aan een verzoeningsgesprek in te lasten met de huidige captain van Ajax.

Ik weet het echt niet Jitse. Ik kan die man, ook gezien de periode bij Oranje, niet het voordeel van de twijfel geven. Op transfergebied verwacht ik meer verrassende dan grote namen. Cvitanich is daar denk ik het eerste voorbeeld van. Zijn selectiebeleid bij het Nederlands elftal wijst daar ook op. Op het moment dat een icoon als Davids beschikbaar is, mag Nicky Hofs debuteren. Makaay trapte in Beieren de pannen van het dak, maar Romano Denneboom mocht de telefoon opnemen. Ik zal straks met extra aandacht kijken naar het systeem dat gehanteerd zal worden. Laten we hopen een prijsrijke periode, al vrees ik met de huidige staf het ergste.

Zo, dat was 'em weer. Maar niet voordat ik mijn oorloze collega aan het werk heb gezet. Wilco, je bent vast aan het nagenieten van de manier waarop Twente NAC heeft vernederd. Spring nu maar even van dat wolkje om een haalbare trainer voor FCT aan te wijzen. Wordt het de veelgenoemde Martin Jol? Schuift Joop Munsterman clubkenner Erik ten Hag naar voren of halen de Tukkers elders een trainer op? Ons idool Mario Been bijvoorbeeld. Wie moet het volgens jou worden en wie gaat het volgens jou worden Wilco?

'Was ik maar een wijf!'

Als ik Oberhausen zeg, denkt het gros van mijn vrienden aan wat anders dan de mooie Shopping Mall Centro. Maar dat je ook een geweldige dag kunt hebben zonder de red light zone van de West-Duitse stad te bezoeken, hebben Dani, Isa, Danny (Isa's broertje) en ik zaterdag bewezen.

Voor Dani en mij begon de dag al erg vroeg. Om half tien stond de inmiddels genaturaliseerde Turk voor mijn deur. Onze nieuwe kapper kortwiekte ons in een goed uur waarna we ons naar Gronau haastten. Isa, net klaar van zijn nachtdienst, mochten en moesten we zelfs wekken om op jacht te gaan naar een kostuum voor het Paasfeest van zondag.

In Gronau hing die niet. Isa's vader had ons geattendeerd op de geweldige pakken in zijn woonplaats. Ik had mijn bril niet op, maar ik weet zeker dat ik ze ook met bril niet gevonden zou hebben. 'Nordhorn', riep Dani. Isa stemde in, zijn broertje dus automatisch ook maar ik weigerde mijn tijd te verspillen in een semi-Duitse arbeidersstad waar we met goed geluk twee geschikte winkels zouden vinden.

Toen ik Oberhausen riep, verwachtte ik eigenlijk nooit dat ze zouden instemmen. 'De lekkere en goedkope hoeren' (wat volgens mij nooit zo kan zijn als je voor sex betaalt) zouden ze misschien heel even doen twijfelen maar de afstand zou ze uiteindelijk doen besluiten mij een 'nee' te verkopen. Maar die 'nee' kwam er maar niet en die 'nee' werd zelfs een 'ja' toen David Citgez (een bekende Syrische zanger) ons in de zonnebankstudio wees op het toeristische karakter van het fraaie Oberhausen. 'Op de rugweg aufpassen jongens, daar en daar ist zeker een camera', waarschuwde de zanger nog in een soort van NederDuits.

Isa nam de autosleutels over van de met snelwegangst kampende Dani en haastte zich eerst hals over kop naar zijn huis om zijn telefoon op te halen. Op de parkeerplaats voor zijn deur liepen we zijn ouders tegen het lijf. Ze stonden op het punt boodschappen te doen maar stelden hun marktbezoek even uit om een praatje met ons te kunnen maken. Isa's vader verbaasde zich over het feit dat we niks vonden in de winkel die hij ons had aangeraden. De keuze voor Oberhausen verbaasde hem nog meer. '200km man, morgen nog niet thuis.'

Maar de sympathieke man kon zijn zoon gelukkig niet overtuigen. Toen we eindelijk op de snelweg reden en we al snel het eerste bord met de richting Oberhausen zagen, had ik het niet meer. De afstand Gronau-Oberhausen was 85km, en niet 200km zoals Isa's vader beweerde. 'Typisch mijn vader. Altijd zwaar overdrijven', zei Danny. 'Als het half drie 's nachts is, komt hij naar me toe en zegt ie; 'Danny, vier uur! Moet slapen he.'

Even na tweeën was onze bestemming bereikt. Als mijn kameraden en teamgenoten nog twijfels hadden over het winkelcentrum, dan waren die na de eerste paar stappen al verdwenen. Ik werd bedankt en aan hun omgeslagen humeur merkte ik dat het wel eens een leuk dagje kon worden. En dat werd het ook.

We sjokten van winkel naar winkel en het liefst kochtten we ze allemaal leeg. Hoewel de bagage aan het eind aardig vol leek, viel ons koopgedrag reuze mee. De kofferbak leek met vier paar schoenen en één kostuum voller dan ie eigenlijk was. Het gekke was dat alleen Danny slaagde in het uitzoeken van Paaskleding. 'De grote drie' lukte dat niet, tenzij je voetbalschoenen onder je pak draagt met Pasen.

Hoewel er genoeg keuze was voor heren (Isa en Dani hebben ook zeker 41 kostuums gepast) maakte Isa (bijnaam Bootie) zich boos over de vele mogelijkheden voor vrouwen. Waar het op neer kwam is dat mannen het bijvoorbeeld moeten doen met alleen een broek en vrouwen kunnen kiezen uit een broek, jurk, (mini-)rok enz. 'Was ik maar een wijf!', schreeuwde de wanhopige Isa uit toen hij weer eens langs een winkel voor vrouwen liep.

Dat de pessimist alle herenwinkels zonder kostuum verliet had naar eigen zeggen vooral met pech te maken. Of het pak was te duur, de kleur beviel niet, de stof was was niet optimaal of de maten waren niet goed. Dat laatste was ook het geval bij één van de eerste kostuums die door Bootie werd geprobeerd. Prachtig pakkie, mooie kleur, goede stof alleen had de pantalon iets te lange broekspijpen. Dani had daar wel een goede oplossing voor. 'Kun je toch afkorten of niet Isa'. Ik keek de modekoning in kwestie aan en we schoten opnieuw in de lach. Krijg je dan een op maat gemaakte pantalon of bedoelt onze Turk dat je dan een 'panta' krijgt?


We maakten zaterdag nog veel meer hilarische momenten mee. Naast het winkelen hebben we Deutschlands nächster top model mogen aanschouwen en hebben we op het boulevard genoten van het zonnetje die de bloedmooie Duitse dames duidelijk uit de winterslaap had gewekt. Om kwart over acht waren zo'n beetje alle winkeldeuren gesloten en besloten wij huiswaarts te keren. Dat duurde langer dan verwacht.


Isa vroeg bij een pompstation heel lief naar de goede weg richting Enschede om vervolgens op het 'moment suprème' de afslag te missen. Door de enorme vertraging kreeg ik thuis nog een paar slippers naar mijn hoofd geslingerd van mijn moeder. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een superdag die mogelijk deze week nog herhaald zal worden met een wat bredere clan.

Barry Ballon

Anoek, het zusje van mijn zwager, gaat vandaag trouwen. Mijn zus Martine is zo slim geweest de touwtjes van het organiseren van de bruiloft in handen te nemen en zich te laten kronen tot ceremoniemeester. Een klus die ik dus nooit aan zou nemen omdat het een soort van tweede full-time baan wordt.

Toch is de bruiloft van Anoek in goede handen. Ik ken haast niemand die zo creatief is als mijn zus. Wat dat betreft zal het wel een origineel, verrassend en daardoor ook onvergetelijk knalfeest worden. Echter, dankzij Martine's ongekende creatieve impulsen werk ik straks zwaar gehavend mijn eerste paasei (wij vieren het later dan de andere Europeanen) naar binnen.


Maandag belde ze; Of ik donderdag even kon helpen met ballonnen blazen. 'Geen probleem', dacht ik. De woonkamer van de kersverse bruid en bruidegom zal wel voorzien moeten worden van de nodige ballonnen. Met mij slaat ze twee vliegen in één klap. Blazen en gezien mijn lengte is ophangen dan ook een stuk gemakkelijker. Maar de illusie van even blazen en dan richting kameraden kon ik snel genoeg laten varen.



Martine opende de deur voor me en wees me direct de weg naar boven. 'In die kamer moet je zijn', klonk het al grinnikend. Ik opende de deur en zag twee jongens en een meisje (konden zo de kinderen van SGP'er Bas van der Vlies zijn). Er lagen al ongeveer tweehonderd ballonnen. Dat was heel fijn want daarmee hadden de drie al een-tiende deel gedaan. 'Nog 1800 ballonnen te gaan', sprak Martine haar stomverbaasde broertje toe. En daar begon ik, stipt acht uur, aan mijn eerste balon.


Om tien uur waren we, inmiddels met een flink versterkte crew, eindelijk door die pokkedingen heen. (Een staaltje creativiteit van mijn zus: 'Vuilniszakken opblazen. Die zijn groot en kunnen onderop op de vloer met daar dan weer de ballonnen overheen. Dat vult de boel aardig op.' Zou ik nooit opgekomen zijn.) Gelukkig hadden we één goede pomp, anders had ik er waarschijnlijk nog gezeten. Ik heb zeker tweehonderd keer mijn longen aan het werk gezet. Minimaal twintig nieuwe kleuren heb ik ontdekt en zeker dertig reclamesoorten heb ik tussen de lippen gehad.


Het ergste kwam echter na afloop. Ik dacht dat ik mezelf een dienst bewezen had omdat ik voortaan met evengrote longen als die van Haile Gebrselassie door het leven zou gaan. Maar die Ethiopische marathon-longen kunnen me nu gestolen worden. Ik kreeg diezelfde namelijk nog last van flinke hooikoorts. Ik bleef maar in de ogen wrijven en had rond middernacht nog rodere ogen dan een smokende Jamaicaan. 'Trekt wel weg', dacht ik. Maar toen ik zag dat mijn wallen nog lager hingen dan die van Wim Kok, begon ik me echt zorgen te maken. Het snot hing me tot onder de kin. Als ik op dat moment een auto was, zou ik niet eens toegelaten worden tot de APK-keuring. Van Hepatitis A t/m Z ben ik inmiddels enigszins genezen. Maar je snapt hoop ik dat Barry Ballon geen balon meer kan zien of ruiken.


Desondanks heb ik mijn aandeel gehad in het feestje van Anoek en (ik meen) Egbert. Het resultaat was echt prachtig. Je moet je voorstellen dat jouw slaapkamer tot een meter onder het plafond vol zit met ballonnen. Lopen kon niet meer en die dingen waaiden zo weer de kamer uit als we de deur niet op een kiertje hielden.

Ik zei nog wel tegen Jeroen & Martine: 'Je moet in één van deze tweeduizend ballonnen jullie cadeau doen. Een flapje van tweehonderd euro ofzo. Niet zeggen welke en hun laten achterhalen waar ie zit.' Eén van mijn collega's - echt zo'n type dat onderzoekt of de moleculen in een pot pindakaas een cactus kunnen veranderen in een tulp - had een camera bij zich en maakte wat shotjes. Ik hoop dat ik aan een 'eindfoto' kan komen, dan zal ik 'em hier op mijn blog tonen.