De soap die Feyenoord heet (3)

Dubbelfunctie voor Been, Vlemmings mag de schade proberen te beperken

Feyenoord is een zinkend schip dat dit seizoen niet meer boven zal kunnen komen drijven. Dat gaat ook moeilijk als Kevin Hofland, Theo Lucius en Serginho Greene als matrozen. Hun steun aan kapiteins Bronckhorst en Makaay is het hele seizoen al uitgebleven en ik verwacht niet anders dan dat ze in de zomer helemaal zullen verdrinken. Een aantal zal het kopje boven water weten te houden. Maar dat de bezem (of in dit geval misschien dweil) door de selectie (het schip) moet, is duidelijk.

Als ik de toppers van Feyenoord 1 moet geloven is Leon Vlemmings een capabele man die goed in staat is om het zinkende schip niet helemaal naar de bodem te laten doen zakken. Aangezien hij voor een paar miljoen als assistent is losgeweekt bij NAC (hoe dom kun je zijn), mag hij de kwakkelende groep de komende vijf maanden van snorkels en duikbrillen voorzien. Krijgt de club ook nog een beetje waar voor haar geld.
Ondertussen biedt iedereen zich aan om het gat dat Gertjan Verbeek heeft achtergelaten voor een half jaar op te vullen. Leo Beenhakker, Willem van Hanegem en zelfs John de Wolff. Lijkt me geen goed plan. De eerste twee hebben twee oorlogen meegemaakt en zijn niet meer van deze tijd. Een ploeg als Feyenoord snakt naar een jonge en energieke coach die begrijpt wat de spelersgroep nodig heeft. Misschien is dit ook wel het probleem van de Rotterdamse club. Ongeschikte personen willen allemaal toetreden tot de technische staf om het tij te laten doen keren. Als ik zie wat er de laatste jaren is ingekocht, hoe de financiële situatie is en wat er is gepresteerd op het veld, dan kun je niet anders concluderen dan dat er vrijwel alleen maar onwetende prutsers hebben gezeten.

Terug naar de trainers. Don Leo is van het eerder genoemde drietal misschien nog het meest geschikt. Maar die man gaat op elk continent de uitdaging aan. Als Antartica FC zich nu bij hem meldt om ze te behoeden van degradatie in de competitie met Alaska United, South Pole en Land Green, zegt hij ook geen nee. Bovendien mocht hij twee seizoenen terug laten zien in hoeverre hij een schokeffect kan veroorzaken bij de grootste club uit Rotterdam. Zo'n geweldig succes werd dat niet. Nee, Beenhakker moet eerlijk zijn en toegeven dat ook hij dit Feyenoord niet meer aan de praat zal krijgen. 'Oh nee, niet weer hij', zal de eerste reactie zijn van de halve selectie als hij wordt aangesteld voor de rest van het seizoen.

De Kromme durft wel. Met Jitse ben ik bij de TOS (businness club van FC Twente) geweest toen Johan Derksen er gastspreker was. Derksen noemde Van Hanegem, die toch jaren zijn vriend was geweest, hypocriet en achterbaks. Hoewel ik eerst verbaasd reageerde, kan ik de grove kwalificaties van de hoofdredacteur van VI nu alleen maar beamen. Van Hanegem heeft zich bij FC Utrecht heel hard voor schut gezet. Niet alleen degradeerde hij de Domstedelingen van subtopper tot laagvlieger, ook heeft hij in de kwestie met de vier ontslagen trainers aangetoond over geen enkele persoonlijkheid meer te beschikken. Ik zou Van Hanegem haast een slecht mens noemen.

Als analiticus vond ik het al een kwal. Het is maar goed dat ze hem niet per woord betaalden, want dan had hij nu waarschijnlijk zonder onderdak gezeten. Nooit heb ik hem kunnen betrappen op een inhoudelijk goede opmerking over voetbal. De rapporten na zijn vertrek bij Utrecht waren ook zeer negatief: Tactisch zwak, bij regen geen training en maximaal één training per dag. 'Dat vonden de spelers prachtig', reageerde de ontslagen John van Loen. Bij Feyenoord zullen ze het ook prachtig vinden na de lange dagen met Verbeek. Maar of het hun voetbal ten goede zal komen is de vraag. Voor dit team is nog heel veel werk aan de winkel, en de automismen waar ze nu naar op zoek zijn, krijg je er niet in met een lakse, incapabele trainer.

Bij John de Wolff kan ik het kort houden. Die man heeft maar één hoogtepunt gehad in zijn leven en dat is dat hij tussen de benen heeft gelegen van een vrouw waarmee ook David Beckham de liefde bedreef. De voormalig houthakker baarde als speler al opzien met zijn tactische onwetendheid. Het enige dat de Wolff kon, was spitsen uit de wedstrijd schoppen. Misschien dat hij Kevin Hofland maar eens onder zijn hoede moet nemen. Maar hoofdtrainer worden bij Feyenoord 1, laat me niet lachen!

Dan zoeken we alleen nog iemand die de vacante functie na de zomer zal invullen. Er is maar één man die dat verdient, en dat is Mario Been. Met zijn aanstelling zal iedereen kunnen leven. Het Legioen kijkt tijdens de wedstrijden in de Kuip neer op een gretige Rotterdammer. Been is een aimabel persoon die momenteel bij NEC laat zien het beste bij spelers naar boven te kunnen halen. Of gaan we nu beweren dat Peter Wisgerhof, Bas Sibum en Youssef El-Akchaoui natuurtalenten zijn? Nee!
NEC speelt herkenbaar en aanvallend voetbal. Been baart er bovendien opzien met zijn aankoopbeleid. Lasse Schöne is een schot in de roos, Ramon Zomer past perfect bij de club en ook in de aanval is versterkt met een paar goede namen (Rommedahl, Bouaouzan en John). Ook daar kan het kooplustige Feyenoord dus hoop uit putten. Sterker nog, ik had die man een dubbelfunctie gegeven. Laat hem als technisch directeur ook maar de aankopen doen. Been verdient het, kan het en wil het. Waar wachten ze nog op?

De soap die Feyenoord heet (2)

Wat u nog niet wist..
'Er is iets voorgevallen tijdens de training' en 'het publiek weet de helft nog niet van wat er is voorgevallen de voorbije weken', klinkt het even na de breuk tussen Verbeek en Feyenoord. Dat akelige en veel te geheimzinnige woordje 'er' geeft alleen al aan dat heel Feyenoord een mysterie is.

Rotterdam-Zuid barst van de raadsels en dus is het mijn plicht om als journalist in spe te achterhalen wat zich daar allemaal heeft afgespeeld. En dat heb ik gedaan. Ik ben op zoek gegaan naar nauw bij de club betrokken bronnen die mij konden onthullen waarom het huwelijk Verbeek-Feyenoord vroegtijdig is beëindigd. Jozef Kiprich (oud-speler), Lee Towers (zanger van het clublied) en Arnold Scholten (jeugdtrainer) klappen uit de school als ik ze vraag naar de gebeurtenissen die tijdens het trainingskamp voorafgingen aan het ontslag van Gert-Jan Verbeek. Ik heb hun onthullingen even op een rijtje gezet.
- Al op de eerste dag van het trainingskamp in Belek gaat het mis. De spelers verzamelen zich 's middags voor de eerste training. Tijdens het afrondende partijspel wil Kevin Hofland het doel onder vuur nemen. Niet zonder gevolgen. De afzwaaier van de centrale verdediger belandt in het gezicht van Georginio Wijnaldum. Het talent verliest daarop één van zijn voorste melktandjes. Nadat Wijnaldum zijn tandje heeft gevonden op het droge gras, verlaat hij het veld. De volgende ochtend verschijnt hij niet op de training. Als trainer Gert-Jan Verbeek na de training een bezoek brengt aan zijn middenvelder, ziet hij hem huilen. Wijnaldum: 'Ik heb het tandje onder mijn kussen gelegd, maar de tandenfee is niet langsgeweest.' De puber spreekt bovendien van heimwee en krijgt van de coach toestemming om het trainingskamp in de Turkse Riviera te verlaten.

- Dag 3 in Belek: Gert-Jan Verbeek heeft een fietstocht gepland voor zijn selectie. De spelers stappen op de mountainbike, maar halverwege de route slaat het noodlot opnieuw toe. Weer is Kevin Hofland de boosdoener. De verdediger glijdt onderuit als hij het bidonnetje onder zijn stang wil pakken. Hofland houdt schaafwonden op beide knieën over en moet de eerstvolgende trainingen overslaan.
- Karim El Ahmadi botst op dag vier met trainer Verbeek als die hem vraagt tien keer op te drukken. De middenvelder begint met tegenzin aan de strafoefening en schreeuwt het vervolgens uit van de pijn. Wat blijkt, de Marokkaan heeft bij het opdrukken twee ribben van zijn kippenborstje gebroken. El Ahmadi scheldt Verbeek de huid vol. De trainer stuurt zijn speler daarop naar huis.

- Op de laatste dag van het trainingskamp ontstaat een soort van 'clanwar' in de kleedkamer. Drie brookies - Kevin Wattamaelo, Kermit Erasmus en Leroy Fer - vonden de sfeer in de selectie te grimmig en trachtten die te verbeteren met een paar ludieke acties. Wattamaelo zaagt de noppen onder de schoenen van reserve-doelman Rob van Dijk af, Erasmus smeert pindakaas in de schone boxershort van Roy Makaay en Fer heeft de sokken van Tim de Cler en Michael Mols in de vriezer gegooid. De routiniers kunnen er de lol niet van inzien en reageren woest als ze de schade aantreffen. De daders moeten het ontgelden en wat volgt is een massagevecht tussen jong en oud waarbij Rambo uit Deventer de spelers zelfs niet uit elkaar kan krijgen.

Terug in Nederland wordt het bestuur ingelicht over de gebeurtenissen tijdens het trainingskamp. Gert-Jan Verbeek neemt nog één keer de moeite om de neuzen dezelfde richting in te krijgen. Maar de coach voelt geen vertrouwen en stapt ook naar het bestuur, dat dan al heeft besloten over zijn toekomst. Verbeek kan zijn spullen pakken vanwege een gebrek aan vertrouwen vanuit de selectie. De zwarte dag in De Kuip gaat voorbij aan Kevin Hofland. De oud-internationaal heeft diezelfde ochtend zijn enkelband gescheurd bij het verschonen van de vogelkooi.

De soap die Feyenoord heet (1)

Braveheart kopje onder in eigen Fitnessruimte
Arme Gert-Jan Verbeek! Dacht ie na de overwinning op NAC (3-1, op Tweede Kerstdag) zijn kontje voorlopig te hebben gered, wordt 'ie na de jaarwisseling en Driekoningen alsnog de Kuip uitgemieterd. Erg jammer, want ik zag de Rambo uit Deventer de Rotterdamse volksclub nog wel terugbrengen aan de top van Nederland. In een half jaar tijd is hem dat in ieder geval niet gelukt. Feyenoord staat twaalfde, heeft zich in Europa flink te kijk gezet en beschikt over een selectie die zich vaker meldt bij de Eerste Hulp dan op het trainingsveld, of beter gezegd het fitnesscenter van de Kuip.
En dat is waar Braveheart, zoals de selectie hem aan het eind gekscherend noemde, zich flink in de vingers heeft gesneden. Bikkelen is voor de fysieke jongens van tussen de twintig en dertig jaar. En laat Verbeek nou net een selectie hebben waar de spelers buiten die leeftijdscategorie vallen. Bij Feyenoord staan dit seizoen spelers op het veld die óf hun jeugdpuistjes nog aan het uitdrukken zijn, óf even daarvoor met een rollator en grijze haren het vernieuwde complex hebben betreden. Verbeek wilde spierballen kweken, maar dan moet je daar wel een geschikte groep voor hebben en die was in Rotterdam-Zuid niet aanwezig.

In zijn laatste duel als trainer van Feyenoord, die tegen NAC dus, kregen veertien spelers minuten van coach Verbeek. De opstelling: Rob van Dijk (39); Theo Lucius (32), Dwight Tiendalli (23), Timothy Derijck (21), Kevin Wattamaelo (19); Georginio Wijnaldum (18), Leroy Fer (18), Gio (33), Diego Biseswar (20); Roy Makaay (33) en Andwélé Slory (26). Invallers: Kelvin Leerdam (18), Kermit Erasmus (18) en Luis Pedro (18). Vier spelers met puddingarmpjes en beentjes die de dertig ruimschoots zijn gepasseerd en blij zijn als ze het dagelijks een uurtje volhouden op het trainingsveld. En zeven tieners, nog volop in de groei, die nog nooit van bankdrukken of cardioloop gehoord hebben.

De meeste spelers die hij vanaf het begin van het seizoen tot zijn beschikking had, waren gezien hun leeftijd en fysieke gesteldheid niet (meer) bij machte om dagelijks uren door te brengen achter de fitnessapparaten in de Kuip. De blessures (Landzaat, De Cler, Hofland, Mols, Makaay, Greene, Slory, El Ahmadi enz.) vertellen eigenlijk ook alles. Braveheart heeft zichzelf overschat.

Kassa dankzij Martin van Geel

The Hunter trekt richting Madrid en de eerste aan wie ik moet denken is Martin van Geel. Toen Ajax de spits in begin 2006 binnenhaalde, werd de toenmalig technisch-directeur Martin van Geel bestookt met kritische vragen. Bijvoorbeeld of negen miljoen euro niet te veel van het goede was voor een spits van sc Heerenveen? 'Negen miljoen euro is peanuts als Klaas-Jan Huntelaar de volgende drie seizoenen topscorer van Nederland wordt', was het antwoord van de td.

En gelijk kreeg ie. Klaas-Jan Huntelaar keert Ajax na drie jaar de rug toe. In 92 competitieduels vond de aanvaller 76 keer het net. Met nog anderhalf seizoen contract bij Ajax is Real Madrid alsnog bereid een bedrag van 27 miljoen euro (20 mln vast en 7 mln variabel) te betalen voor de international. Die negen miljoen waren dus inderdaad peanuts. Good job Martin en bedankt Klaas. Succes in Spanje. Op dat Ruud van Nistelrooij nooit meer een basisplaats krijgt.

Three of a kind: 31. Waarvoor leiden we nog op?

Jit & Wil, ik weet niet goed hoe ik beginnen moet. Ik heb namelijk heel wat uit te leggen. In verband met de drukte op school (we produceren tegenwoordig halve porno-bladen) en een inzinking door de ziekte van Pfeiffer, dateert mijn laatste t-o-a-k alweer van september 1871 en dus is het hoog tijd om onze vaste lezers weer eens te verwennen. En ik moet zeggen dat ze dat ook wel verdiend hebben. Ik had namelijk niet verwacht dat zoveel vrienden en familieleden vrije tijd opvullen met het lezen van mijn weblog. Tientallen van hen confronteerden mij de afgelopen weken met mijn verjaarde weblog. Hoog tijd om opnieuw te vlammen dus!

Aan het onderwerp zal het daarbij niet liggen. Jitse verrast me keer op keer met een actueel en tegelijk origineel onderwerp. Ditmaal mag ik mijn licht laten schijnen over de 6+5-constructie die door FIFA-baas Sepp Blatter werd voorgesteld en vervolgens steun kreeg van UEFA-voorzitter Michel Platini. De 6+5-regel houdt in dat clubs in de toekomst minimaal zes spelers moeten opstellen die uit het eigen land komen. Om te beginnen in het seizoen 2010/2011 met vier ‘binnenlandspelers’. In 2011/2012 moeten dat er vijf worden en uiteindelijk in 2012/2013 speelt elke Europese club als het goed is met zes spelers uit eigen land. Het restant van het basisteam mag uit het buitenland gekocht zijn.

De constructie is bedoeld om de clubs met een goede jeugdopleiding te belonen en te voorkomen dat zij leeggeplunderd worden door de kapitaalkrachtige Europese grootmachten. Kleinere voetballanden gaan namelijk ten onder aan de commercionalisering in het voetbal. In Engeland en Spanje vangen clubs alleen al exorbitante bedragen voor het feit dat de samenvattingen van hun wedstrijden worden uitgezonden. Daarnaast zijn banken bereid de grootste clubs, die over honderden miljoenen aan onderpand beschikken, veel geld te lenen. De flappen worden geïnvesteerd in Europese topspelers. Real Madrid kocht Wesley Sneijder voor ongeveer 25 miljoen, Liverpool was een paar miljoenen minder kwijt voor Babel, Arsenal haalde Samir Nasri op bij Olympique Marseille en José Mourinho haalde landgenoot Ricardo Quaresma over om Sporting te verruilen voor Internazionale.

En zo gaat het dus al jaren. Het kooplustige gedrag van de Europese topclubs, die zich dat lijken te kunnen permitteren, brengt clubs uit kleinere voetballanden in een negatieve spiraal. Ze leiden grote talenten op, stomen ze klaar voor het grote werk en net wanneer ze er de vruchten van willen en kunnen plukken, komt een club uit Engeland, Italië of Spanje een zak geld neerleggen voor het zelfopgeleide toptalent. Het heeft wat weg van de tijd van het imperialisme. De grote landen legden beslag op de kleinere landen om er te kunnen profiteren van de grondstoffen en ander handelswaar. De kolonies werden met de rug tegen de muur gedrukt omdat ze niets in te brengen hadden tegen de militaire grootmachten. Zo is het ook in het voetbal, waar clubs die aan de weg timmeren keer op keer leeggeplunderd worden door de voetbalgrootmachten. De nationale titel is voor deze subtoppers vaak het hoogst haalbare. Tegen de tijd dat clubs als Ajax, Olympique Lyon en Sporting Portugal Europees gezien een rol van betekenis denken te kunnen spelen, hebben de drie grootste spelers de club alweer verlaten om aan te schuiven bij een club dat wel meedingt om de grote internationale titels.
Ondertussen groeit de kloof. De grote clubs verdienen het geïnvesteerde geld aan spelers zo terug door de merchandising. Real Madrid kocht in twee jaar tijd Wesley Sneijder, Arjen Robben, Rafael van der Vaart (en Royston Drenthe). Bijna honderd miljoen was de club kwijt aan de vier Nederlanders. Het geld werd met de merchandising echter zo terug verdiend. De shirtjes met de namen van onze landgenoten achterop vlogen over de toonbank, sponsors meldden zich spontaan en de Spaanse grootmacht wist het afgelopen seizoen de nationale titel te prolongeren. Het geld komt dus snel genoeg terug in het laatje.

De lijst bij Ajax is langer dan bij welke club dan ook. De Amsterdammers raken ieder jaar één of meerdere zelfopgeleide spelers kwijt aan rijke Europese clubs. Kluivert, Davids, Seedorf, Bogarde, Van der Sar, Van der Meyde, Van der Vaart, De Jong, Sneijder, Babel en Heitinga, allemaal keerden ze de club die hun grootbracht de rug toe om hun geluk te beproeven bij een club waar ze minimaal twee keer zoveel zouden gaan verdienen. En in de meeste gevallen telde hun nieuwe werkgever een aantal miljoenen, verkregen uit de enorme tv- en sponsorgelden, neer.

Arsenal speelde onlangs in het kader van de Champions League tegen FC Porto. Arsène Wenger stuurde de volgende elf namen het veld op: Flamini; Sagna, Gallas, Touré, Clichy; Walcott, Fabregas, Denilson, Nasri; Adebayor en v. Persie. Zoek de Engelsen en je bent heel snel klaar. Alleen Theo Walcott speelt namelijk voor een club uit zijn vaderland. Deze voorbeelden pleiten voor de nieuwe constructie van Blatter en Platini.

Mijn voorbeelden laten denk ik goed zien dat er van eerlijke concurrentie allang geen sprake meer is. Kleine clubs worden uitgebuit terwijl grote clubs met geld kunnen blijven smijten om de selectie van nieuw elan te voorzien. Door het aantal buitenlanders terug te brengen worden de clubs uit Engeland, Italië en Spanje gedwongen zich te richten op de eigen markt en andere landen 'met rust te laten'. Bij Arsenal en Liverpool kwamen negen van de tien aankopen de afgelopen jaren uit het buitenland. Met de 6+5-regel zal het aantal buitenlandse aankopen flink teruggebracht worden. Clubs uit kleinere voetballanden kunnen spelers iets langer aan de club binden en zo eindelijk een representatief team smeden om een gooi te doen naar de Champions League. Zelf opleiden heeft weer zin en kleine clubs zullen het gevoel krijgen dat de overuren die zij besteden aan de jeugd het eindelijk waard zijn. Clubs als Ajax, Feyenoord, FC Twente, FC Porto, Sporting Portugal, Olympique Lyon enz. leiden nu niet voor zichzelf op, ze leiden op voor Internazionale, Arsenal, Liverpool, FC Barcelona, Real Madrid, Manchester United, Chelsea, Bayern München en straks ook Manchester City.
Ik ben dus groot voorstander van het voorstel van Sepp Blatter Jitse. De kloof tussen grote en kleine clubs moet nu eens teruggebracht worden. Momenteel is nauwelijks zichtbaar welke club nou beschikt over de beste jeugdopleiding. Dat is jammer. Ik weet namelijk dat Nederland, en dat zagen we in 1995 al, dan hele hoge ogen gooit. Elders in Europa en Zuid-Amerika geeft een jeugdtrainer zijn jonge spelers mee dat een pass moet aankomen. 'Binnenkant voet', hoor ik de trainer van de C-jeugd van Chelsea al zeggen. In Nederland gaan we veel verder dan binnenkant voet. Die fase hebben we in de F-al gehad. De D-jeugd krijgt hier al mee dat ze op het 'goede been' van de medespeler moeten inspelen en het liefst ook nog in de loop omdat dat de snelle balcirculatie ten goede komt. In de C-jeugd gaan we een stap verder door de talentjes mee te geven dat ze ingedraaid moeten staan, in de B ligt de nadruk op de vooractie en weer twee jaar later leert een speler dat de linies bij balverlies dicht op elkaar moeten spelen om de tegenstander geen ruimte te verschaffen. Daar komen ze aan de andere kant van de Noordzee echt niet op hoor. Dat wordt er pas ingegoten als die jonge Engelse gastjes van Arsenal en Liverpool mogen meetrainen bij resp. Arsène Wenger en Rafael Bénitez.

Tot slot wil ik nog even wijzen op FC Barcelona. De meeste Europese topclubs moeten straks, als het allemaal doorgaat, heel wat creatiever worden in hun aankoopbeleid. Barça heeft echter niets te vrezen. De Catalanen beschikken over een selectie dat stikt van de zelfopgeleide spelers. De ook zelfopgeleide trainer Pep Guardiola kan in een competitieduel met pak en beet Almeria UD kiezen voor de volgende formatie. Victor Valdes (Spanjaard, zelf opgeleid), Dani Alves (Braziliaan, Spaans paspoort), Carles Puyol (Spanjaard, zelf opgeleid), Gerard Piqué (Spanjaard, zelf opgeleid), Sylvinho (Braziliaan, Spaans paspoort), Xavi (Spanjaard, zelf opgeleid), Andrés Iniesta (Spanjaard, zelf opgeleid), Sergio Busquets (Spanjaard, zelf opgeleid), Lionel Messi (Argentijn met Spaans paspoort en zelf opgeleid), Samuel Eto'o (Kameroen, Spaans paspoort) en Bojan Krkic (Spanjaard, zelf opgeleid). Een opstelling met zeven Spanjaarden en maarliefst acht zelfopgeleide spelers. Ik vind dat bewonderingswaardig. Van FC Barcelona mag de 6+5-constructie direct ingevoerd worden en ook ik kan niet wachten...

Zo, ik hoop dat ik mijn improductiviteit van de afgelopen weken een beetje heb gecompenseerd met dit pleidooi voor wat ik hoop een revolutie gaat worden in de voetbalwereld. En ik beloof bij deze jullie de weblog niet hoeven weg te halen bij jullie favorieten. Ook Wilco niet. Wat fijn om mijn stadgenoot weer te kunnen laten zweten. In Limburg zijn de rapen gaar Wilbert. Bij Roda JC wordt de geldkraan dichtgedraaid door Nol Hendriks en iets zuidelijker in Sittard kunnen de lonen van de spelers nauwelijks nog uitgekeerd worden. Ook hier in de buurt worden we met mogelijke fusies geconfronteerd. FC Twente en Heracles Almelo bundelden de krachten al wat betreft de jeugdopleiding, en bij jou in de wijk wordt volop gespeculeerd over een FC Diekman. Een fusie tussen De Tubanters, Zuid-Eschmarke en ik meen ook Sportclub Enschede. Hoe kijk jij aan tegen fusies? Is het niet jammer dat er een stukje traditie verloren gaat? Is FC Diekman een serieuze optie? Wat zou je ervan vinden als de Tubanters Tubanters niet meer is en jij wekelijks in het clubgebouw van aartsrivaal SC Enschede te vinden bent? Heb jij, onderzoeksjournalist pur sang, nog pikante voorbeelden van (potentiële) fusies waar wij (nog) niets van meegekregen hebben? Afijn, vul het op jouw manier in en verras ons. Gegroet JI

Peking (3): Omhelzing van twee iconen

Mijn trilogie over Peking staat nog altijd. Ik noemde al het laffe gedrag van de media tijdens de Spelen. Altijd barsten ze van de kritiek, maar toen het moment daar was om een politiek statement te maken over de situatie in Tibet, hielden ze zich koest. Daarna maakte ik een compilatie van de emoties tijdens de spelen. Verdriet, arrogantie en vooral vreugde somde ik daarin op. In het laatste deel pik ik het mooiste moment van de Spelen eruit en dan kan het boek Peking wat mij betreft dicht.

Sporters zijn topsporters als ze weten te pieken wanneer ze moeten pieken. Topsporters worden iconen als ze jarenlang heersen en blijven verbazen. Neem Roger Federer of Zinedine Zidane. Topsporters worden ook iconen als de weg naar een titel erg lang is geweest. Zo zijn er tig voorbeelden van sporters die na jarenlang blessureleed terugkrabbelen. Sporters die na ernstig familieleed terugkeren op het oude niveau. Ook zijn er sporters die afrekenen met een ernstige ziekte om vervolgens ook nog eens de beste te worden in hun tak van sport.
De van kanker herstelde Lance Armstrong is daarvan natuurlijk hét voorbeeld. Maar de wielrenner, die zijn fiets onlangs weer uit de schuur haalde, heeft inmiddels een waardige opvolger. De Nederlandse zwemmer Maarten van der Weijden won de strijd tegen leukemie, een soort van bloedkanker. De iconenstatus verwierf hij vervolgens in Peking door de 10km te winnen. Niet alleen bij mij oogstte hij daarmee bewondering. De reactie van Pieter van den Hoogenband was legendarisch.

VDH fungeerde tijdens de race als commentator bij de NOS en hij kon zijn geluk enkele tientallen meters voor de finish al niet op. 'Hij doet het', klonk het een keer of tien uit de mond van de voormalig Olympisch Kampioen. Na die woorden haastte de Eindhovenaar zich naar het het meer om de nieuwe Olympisch Kampioen op te wachten. Van der Weijden was het 'bad' nog niet uit of zijn trainingsmaatje vloog hem in de armen. Die knuffel had alles. Een knuffel van: 'Als iemand dit verdient, ben jij het wel.' En zo is het maar net, respect voor Maarten van der Weijden.

Vergeten voetballer: 10. Mr. Dreadlock, Taribo West

Bedankt en sorry zeg ik tegen mijn weblogvrienden. Ik wist namelijk niet dat een kleine maand zonder nieuwe berichten op mijn weblog voor zoveel commotie zou zorgen. Telefoontjes, sms'jes en e-mails heb ik gekregen vanwege het feit dat mijn site niet echt 'up to date' meer is. Mijn uitleg is simpel: School maakt voorlopig meer kapot dan mij lief is. Mijn excuses en ik zal proberen het de komende weken weer dubbel en dwars goed te maken.

Na weken, maanden misschien wel, wordt het tijd dat ik de rubriek 'vergeten voetballer' afrond. Als het goed is heb ik straks tien (ex-)profvoetballers een beetje uit de anonimiteit getrokken. Niet dat ze nu in eigen land een standbeeld oplevert, maar als jullie keer op keer een 'oh ja-gevoel' hebben gehad, is deze rubriek voor mij geslaagd geweest.

De laatste in de serie van tien is eens niet geselecteerd om zijn voetbalkwaliteiten, postuur, mentaliteit of bicycle-trick. Ditmaal heeft de haardracht van een speler de doorslag gegeven. Door de honderden uren arbeid die deze prof in zijn kapsel heeft gestoken, krijgt hij van mij een klein eerbetoon. Dat is ook wel het minste wat ik voor hem kan doen.

De naam luidt Taribo West. Nigeriaan van komaf en een carrière waar hij met gemengde gevoelens naar terug zal kijken, denk ik. Zo kwam hij uit voor de grote twee uit Milaan, maar wordt het lijstje verder opgevuld door clubs waar voetbal van het niveau Bon Boys Haaksbergen wordt gespeeld. De inmiddels 34-jarige West toonde zijn dreadlocks onder meer bij Partizan Belgrado (Servië), Al-Arabi, Plymouth Argyle (Engeland, tweede divisie) en recent nog bij FC Paykan in Iran.

Daarnaast kwam de Nigeriaanse verdediger kort uit voor 1. Kaiserslautern en Derby County. Bij Auxerre in Frankrijk, waarmee hij in 1997 kampioen werd, beleefde hij zijn echte doorbraak. In dat jaar werd hij net als de Braziliaanse vedette Ronaldo door Inter Milan gekocht.

West werd in 1996 in Atlanta Olympisch Kampioen met Nigeria. De Afrikaan won in 1998 de UEFA Cup met Inter Milan en was met Nigeria actief op twee WK's (1998 en 2002). In totaal droeg hij 41 keer het shirt van de Super Eagles.

West staat bij mij te boek als die verdediger die de harde duels niet schroomde. Als die verdediger die bij FM (toen nog Championship Manager) in het seizoen 2000-2001 transfervrij te halen was. Als die international die deel uitmaakte van de gouden Nigeriaanse generatie met onder andere Jay-Jay Okocha, Nwankwo Kanu, Sunday Oliseh, Daniel Amokachi en Celestine Babayaro. Als die speler die als één van de weinigen Giuseppe Meazza verliet voor San Siro. En als die exotische verschijning die van die kraaltjes in zijn haar had, die ik om de spaken van mijn eerste fietsjes hing. En vanaf nu herinneren jullie hem ook als die speler die de tien in mijn rubriek Vergeten voetballer volmaakte.